رسمِ روزگارِ پُرْرَسم
✍️رضا منصوری
۱۱ مهر ۱۳۹۹
rmansouri.ir

این چه غوغا است که در ملک بشر می‌بینم

چه تهمت‌ها که نزدند! جزای آن؟
به اُمَرای قوه قضائیه مراجعه کردم. گفتند صلاح به شکایت نیست؛ بهتر است در همان دانشگاه بماند.
به رییس دانشگاه نامه نوشتم که در کمیتهء انضباطی دانشگاه مطرح شود. نامه را بایگانی کردند. به حضور جویا شدم. گفت کهنه لحاف است نشکافیم.
رسمی از روزگارِ پُررَسم؟
کهنه لحاف نبود. بعضی وابستگان امامان جمعه در جمع‌های دانشگاهی آن را تکرار می‌کردند. نوآمدگانی و پیروانی از این قافله هم پاچه می‌گرفتند و می‌گیرند. همین ماه‌ها برای دومین بار منزل ما را دزد زد؛ دزدی علاقه‌مند به لپ تاپ و هارد و این قبیل.
می‌خواهید درک کنید این وضع را کتاب حاجی بابای اصفهانی را بخوانید. داستان زمان ما هم هست. در ایران امروز در جمهوری اسلامی، نه در دوران فتحلیشاه قاجار، مصداق‌های مشابه فراوان است. حاجی بابا را بخوانید تا بدانید چه می‌گویم. حاجی بابا را بخوانید تا مسخ‌شدگی نسل کنونی مدیران را دریابید.
این‌گونه ایران توسعه نخواهد یافت.
جامعه‌ای که زشتی‌ها و آلودگی‌هایش را در زَروَرق‌های آغشته به کلمه‌های زرین و موعظه‌های اخلاقی بپوشاند همواره آلوده می‌ماند و می‌گندد؛ پالوده نمی‌شود. حاجی بابای اصفهانی را بخوانید تا بدانید چه می‌گویم.
نتیجه‌ای نامنظور؟ یا نتیجه‌ای بامنظور؟ می‌دانید که بعضی حوزویون جمهوری اسلامی را بهترین نوع حکومت می‌دانند!
جمهوری اسلامی را اصلاً شروع تاریخ می‌دانند، برخلاف طبری که اسلام را شروع تاریخ می‌دانست. آنچه زمانی صدر اسلام خوانده می‌شد الان اسطوره است نه تاریخ. قبل از اسلام، یعنی قبل از عصر اسطوره‌ها، انسان در بدویت بود؛ هنوز بشر نبود!
غلامرضا منصوری (قاضی مرحوم- هم‌نامِ من): جمهوری اسلامی حرم است و مقدس؛
اینشتین: «… اما به آن‌هایی که تربیت اخلاقی ملت آلمان را در پنجاه سال گذشته رهبری کرده‌اند می‌گویم: از ثمره‌اش آن را بشناسید.( رضا منصوری، ایران ۱۴۲۷: عزم ملی برای توسعهء علمی و فرهنگی، انتشارات طرح نو، ویراست دوم، چاپ هفتم، تهران ۱۳۸۸، ص۶۸.)»
از امرِ واقع نه از کلام و نه از امرِ ذهنی!
اما روی دیگر امرِ واقعْ ایرانیانی‌اند عاشق انسان و ایران، خلاق و بالنده! ایران را خواهند ساخت تا الگویی بشود برای انسانیت و همزیستی با کیهان، تا حاجی بابای اصفهانی و آن خُلقیاتِ انسانِ منجمد در تاریخ و مسخ شده هم لطیفه‌ای بشود در تاریخِ ایران کُلَنگی: ایرانِ کُلَنگی بشود ایرانِ تاب‌آورِ پویا!