💎 پی‌نوشت:
📌 فقط می‌توان گفت خدا همه مریض‌های صدر اسلام را شفا بده...
📌 نکته جالب اینجاست که ایشان چند سال پیش هم ایده بستن تنگه هرمز را مطرح کرده بود؛ ایده‌ای که در شرایط جنگی بیشتر از همیشه درباره پیامدهای آن صحبت شد. اما واقعیت این است که اهمیت تنگه هرمز صرفاً به عبور کشتی‌های نفتکش محدود نمی‌شود و با توسعه مسیرهای جایگزین، بخشی از وابستگی کشورهای منطقه به این آبراه بین المللی نیز کاهش پیدا کرده است.
📌 عربستان سال‌هاست از خط لوله East-West / Petroline برای انتقال نفت از شرق کشور به بندر ینبع در دریای سرخ استفاده می‌کند و امروز هم در شرایط جنگ هرمز داره از طریق همین خط لوله تنگه هرمز رو دور میزنه و bypass میکنه، از طرفی کشور امارات نیز با خط لوله Abu Dhabi Crude Oil Pipeline (ADCOP) امکان انتقال نفت به بندر فجیره در دریای عمان رو داره که اون هم تنگه هرمز رو دور میزنه. بنابراین، هرچه زیرساخت‌های جایگزین توسعه پیدا کنند، بخشی از مزیت ژئوپلیتیکی تنگه هرمز برای ایران نیز کاهش پیدا می‌کند.
📌 و شاید مهمتر از همه اینکه زیرساخت ارتباطی ایران هم در همین منطقه تنگه هرمز قرار دارد. وقتی کشوری زیرساخت حیاتی مشترک یک منطقه را هدف قرار می‌دهد، باید قبل از هر چیز بپرسد که خودش چه میزان از همان زیرساخت استفاده می‌کند و چه ظرفیت جایگزینی در اختیار دارد؟!
📌حالا قطع ارتباطات فیبرهای نوری هم در کف تنگه هرمز، شلیک گوله به پای کشور خواهد بود چرا که همانطور که پیشتر از نظر فنی بررسی کردیم، از 25 ورودی اینترنت کشور، 5 ورودی اینترنت در تنگه هرمز، بندر گناوه، بوشهر، بند جاسک و چابهار هستند که مجموعاً چیزی در حدود 60 تا 80 درصد اینترنت کشور رو تأمین میکنن و با اختلال و یا قطع کامل خطوط فیبرنوری از این مسیر جایگزینی این حجم اینترنت در کشور عملاً غیرممکن هست و خسارت بسیار شدید به ارتباطات کسب و کارها، کاربران خانگی و... ایجاد خواهد کرد و اقتصاد کشور را هم تحت تأثیر شدید در شرایط جنگی قرار میدهد.
📌 اما اختلال یا قطع کامل خطوط فیبر نوری تنگه هرمز ممکنه برای ارتباطات منطقه‌ای و بین‌المللی مشکل‌ ساز باشد، اما ادعای اینکه قطع این کابل‌ها می‌تواند «بیش از ۸۰ درصد اینترنت جهان» را از کار بیندازد، با داده‌های موجود قابل تأیید نیست و به نظر من این یک اشتباه استراتژیک در تصمیم گیری هست. حتی International Cable Protection Committee (ICPC) صراحتاً هشدار داده که میزان وابستگی اینترنت جهانی به تنگه هرمز در برخی گزارش‌ها بیش‌ازحد بزرگ‌ نمایی شده و بر اساس تحلیل TeleGeography که پیشتر انجام دادم، پهنای‌باند عبوری از هرمز کمتر از ۱٪ پهنای‌باند بین‌المللی جهان است.
📌 مسئله اصلی اما برای خود ایران است. ایران از نظر مسیرهای بین‌المللی ارتباطی، کشوری با Redundancy بسیار بالا نیست و بخش قابل‌توجهی از ارتباطات بین‌المللی کشور از مسیرهای جنوبی و کابل‌های زیردریایی عبور می‌کند. بنابراین آسیب به چند مسیر یا Landing Point مهم می‌تواند اثر بسیار جدی‌تری بر تاب‌آوری اینترنت ایران داشته باشد؛ حتی اگر تأثیر آن بر اینترنت جهانی بسیار محدودتر باشد.
📌ممکن است یک کابل برای شبکه جهانی تنها یکی از چندین مسیر موجود باشد، اما همان کابل برای اتصال بین‌المللی ایران یا یک اپراتور خاص، اهمیت بسیار بیشتری داره. چون کشورهای منطقه بلافاصله در صورت بروز چنین شرایطی، با Traffic Engineering پیشرفته ای که دارن و همینطور موضوع Disaster Recovery و Business Continuty Plan در Zoneهای دیتاسنترهای آمازون، اوراکل و... مسیر سرویس دهیشون رو تغییر میدن و ترافیک اینترنت رو هم بین سایت Landing Pointهایی که دارن تقسیم میکنن و مشکل رو برطرف میکنن. از طرفی کشورهایی مثل عراق و امارات با ورود اینترنت Starlink برای کاربرانشون تاب آوری بالاتری هم پیدا کردن ولی این موضوع در کشور ما صرفاً باعث صدمه زدن به ارتباطات کسب و کارها، کاربران خانگی و... میشود و نه تنها اقتصاد بلکه کشور رو هم به لبه پرتگاه میبره...
📌 در چنین شرایطی، موضوع اصلی دیگر فقط «قطع کردن کابل» نیست؛ موضوع Redundancy، مسیرهای جایگزین، ظرفیت جایگزین و تاب‌آوری زیرساخت ارتباطی کشور است. در نهایت، بعضی تصمیم‌ها ممکن است در ظاهر قرار باشد به دشمن آسیب بزنند، اما اگر زیرساخت حیاتی خود کشور هم در همان نقطه آسیب‌پذیر باشد، نتیجه می‌تواند چیزی شبیه شلیک گلوله به پای خودمان باشد.
📌 تصمیمات اشتباه و ایده‌های اشتباه از افراد اشتباه می‌تواند کشوری را که همین حالا با ده‌ها چالش زیرساختی مواجه است، یک قدم دیگر به لبه پرتگاه نزدیک کند...
@iranopensource🌎