🔴 ایران در آستانه‌ی یک خطای محاسباتی بزرگ | بخش ۲.

▫️اما برای ایران، خطر جنگ طولانی فقط در موشک، هواپیما و بمب خلاصه نمی‌شود؛ خطر اصلی، فرسایش همزمان زیرساخت‌هاست.
انرژی، فقط نفت نیست؛ برق و گاز است.

▫️گاز، فقط یک حامل انرژی نیست؛ خوراک صنعت و تولید کود است، کود، فقط یک کالای صنعتی نیست؛ بخشی از زنجیره‌ی امنیت غذایی است، سوخت، فقط برای خودرو نیست؛ برای حمل‌ونقل، توزیع و استمرار اقتصاد ضروری است، بانک و ارز نیز تنها متغیرهای مالی نیستند؛ به واردات دارو، مواد اولیه، تجهیزات و استمرار تولید گره خورده‌اند.

▫️اگر این حلقه‌ها همزمان تحت فشار قرار گیرند، ماهیت جنگ تغییر خواهد کرد. بحران از یک مساله‌ی امنیتی به یک بحران اقتصادی ـ اجتماعی ـ انسانی تبدیل می‌شود.

▫️از این منظر، خطرناک‌ترین سناریو تنها وقوع یک جنگ تمام‌عیار نیست؛ ممکن است خطر واقعی، یک جنگ متوسط اما طولانی و فرسایشی باشد: حمله، پاسخ، تحریم، اختلال انرژی، تورم، فشار اجتماعی، کاهش سرمایه‌گذاری، فرسایش زیرساخت و سپس حمله‌ای دیگر.

▫️در چنین الگویی، ممکن است هیچ‌یک از طرفین به معنای کلاسیک پیروز نشوند؛ اما یک طرف می‌تواند بسیار بیشتر از طرف دیگر فرسوده شود که قطعا آن طرف ایران است، به همین دلیل، دوگانه‌های ساده باید کنار گذاشته شوند.

▫️مذاکره مساوی تسلیم نیست همان‌گونه که تقابل مساوی مقاومت موفق نیست که متاسفانه در ایران چنین تبلیغ می شود.

▫️مذاکره می‌تواند بخشی از راهبرد بازدارندگی باشد، مشروط بر آنکه هدف آن فقط خرید زمان نباشد، بلکه به کاهش خطر جنگ، حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی، تثبیت درآمدهای کشور، مدیریت پرونده هسته‌ای، کاهش فشار اقتصادی و حفظ ظرفیت دفاعی منجر شود.

▫️در چنین بستری، ایجاد یک کانال مستقیم، محرمانه و پایدار میان تهران و واشنگتن اهمیت ویژه‌ای دارد.

▫️ورود چهره‌های سیاسی(ونس) و امنیتی(راتکلیف) بانفوذ در واشنگتن، در کنار کانال‌های موجود، می تواند ارزش راهبردی پیدا کند با این نگاه که ماموریت نخست آن جلوگیری از سوءمحاسبه باشد و سپس رفتن به سمت نوعی توافق متکامل تر از توافق اسلام آباد، یعنی:

▫️ با تعریف روشن خطوط قرمز.
▫️ و ایجاد کانال ارتباط اضطراری.
▫️به تعیین قواعدی برای جلوگیری از حمله به اهدافی که می‌تواند جنگ را از کنترل خارج کند، رسیده.
▫️و پس از آن، بازگشت مرحله‌ای به مذاکرات درباره‌ی پرونده هسته‌ای، تنگه‌ی هرمز، تحریم‌ها و امنیت منطقه را رقم بزند.

▫️بحران‌ها معمولا زمانی از کنترل خارج می‌شوند که هر دو طرف به این نتیجه برسند که طرف مقابل فقط یک قدم تا شکست فاصله دارد.

▫️در چنین وضعیت هایی، بزرگ‌ترین تهدید دیگر "قدرت طرف مقابل" نیست؛ برداشت اشتباه از ضعف طرف مقابل است.

▫️امروز مساله‌ی اصلی این نیست که ایران یا آمریکا کدام طرف توانایی وارد کردن ضربه بزرگ‌تری را دارد، مساله اصلی این است که آیا پیش از ضربه بعدی، هنوز کانالی برای جلوگیری از ضربه وجود دارد یا نه.

▫️پنجره‌ی دیپلماسی ممکن است همچنان باز باشد؛ اما هر اقدام نظامی جدید می‌تواند بخشی از آن را برای همیشه ببندد.

▫️در بحران‌های بزرگ، همیشه خطرناک‌ترین تصمیم، ضعیف‌ترین تصمیم نیست؛ گاهی خطرناک‌ترین تصمیم، تصمیمی است که بر اساس محاسبه‌ای درست درباره توان خود و محاسبه‌ای غلط درباره‌ی اراده‌ی طرف مقابل اتخاذ می‌شود، ایران در برابر چنین نقطه‌ای قرار گرفته است.

▫️شاید مهم‌ترین تصمیم راهبردی اکنون نه درباره چگونگی پیروزی در جنگ، بلکه درباره‌ی چگونگی جلوگیری از جنگی باشد که هیچ‌یک از طرفین پایان آن را نمی‌تواند با اطمینان محاسبه کند.

@IranBrief360