این طراحی که نخستین بار در دهه‌ی ۱۹۹۰ پدیدار شد، بی‌تردید یکی از چشمگیرترین و در عین حال کمتر شناخته‌شده‌ترین سلاح‌هایی است که توسط نیروی هوایی ایالات متحده به‌کار گرفته شده است.
برخلاف واحدهای خوشه‌ای متعارف مانند CBU-87 یا Rockeye که از روش پراکندگی استاندارد «شات‌گان» در هنگام سقوط استفاده می‌کنند، CBU-97 از سامانه‌ی پیچیده‌ی کمکی موشکی بهره می‌برد. این بمب حامل ۱۰ ریزمهمات (مدل BLU 108) است که محفظه‌ی آن در حین سقوط منفجر شده و باز می‌شود. هر ریزمهمات جدا شده و چتر کوچکی را باز می‌کند تا سرعتش کاهش یافته و سپس رو به پایین قرار گیرد.
وقتی ریز مهمات به حالت عمودی و نزدیک زمین قرار گرفت، چتر رها می‌شود و موشک‌های کوچکی شروع به چرخاندن سریع بدنه‌ی می‌کنند. پس از رسیدن به سرعت چرخش کافی، هر یک از ده ریزمهمات، چهار زیرمهمات کوچک‌تر را آزاد می‌کند که هرکدام دارای یک دوربین الکترواپتیکی ساده هستند. پس از شناسایی هدف، این مهمات کوچک‌تر یک خرج موشکی را شلیک می‌کند که به هدف روی زمین برخورد می‌کند.
فرآیندی پیچیده اما مؤثر.
✈️@IR_AERO🚀
Post #9462
2.44K
- 👍 22
- 💔 1