زبان انسان و DNA مشترک با نئاندرتال‌ها

بخش کوچکی از ژنوم انسان به نام «HAQERs» (کمتر از ۰.۱٪ کل DNA)، طبق پژوهش تازه‌ی دانشگاه آیووا، تأثیری نامتناسب و بزرگ روی توانایی زبانی دارد؛ این توالی‌های تنظیمی حدود ۲۰۰ برابر بیشتر از سایر نواحی ژنوم، توانِ پیش‌بینی توانایی زبانی را دارند.

جالب اینجاست که این توالی‌ها پیش از جدایی انسان مدرن و نئاندرتال شکل گرفته‌اند؛ یعنی زمینه‌ی زیستی زبان، بسیار پیش‌تر از آنچه تصور می‌شد، پدید آمده است.
این یافته با کشف پیشین ژن FOXP2 که با اختلالات زبانی مرتبط است، پیوند می‌خورد و نشان می‌دهد توانایی شناختی کلی و توانایی زبانی، مسیرهای تکاملی جداگانه‌ای داشته‌اند.

با استفاده از روش‌های محاسباتی و مقایسه‌ی گسترده‌ی ژنومی، عملکرد این توالی‌های تنظیمی در نمونه‌های انسانی مختلف بررسی شد. نتیجه این‌که، تفاوت‌های فردی در توانایی زبانی، تا حد زیادی ریشه در همین بخش کوچک اما پرنفوذ از ژنوم دارد.

✍نویسنده و گردآورنده: آرزو بی‌باک

🌟Source
تلگرام | اینستاگرام
╔═════════════════╗
   @ir_academy_evolution 🌱╚═════════════════╝