🟣دکتر دیناروند در پنل «وضعیت نظام دارویی در دوران پساجنگ»:

🔹برخلاف دیدگاه برخی از نمایندگان مجلس در کمیسیون بهداشت و درمان، ممکن نیست که هم قیمت دارو اصلاح نشود و هم دچار کمبود دارو نشویم! چنین نگاه و چنین درخواست‌های غیرمنطقی در سطح مجلس و گاها حتی بالاتر وجود دارد، اما اقتصاد اساسا نه دستوری است و نه زوری و این قضیه ربطی هم به شرایط جنگ و صلح ندارد، بنگاه اقتصادی باید سودده باشد، مگر در موارد دولتی که می‌تواند ضررده باشد مثل خودروسازی ما که چند ده همت زیان انباشته دارند!

🔹بسیاری از بنگاه‌های دارویی ما خصوصی هستند. برای اصلاح و نوسازی و رعایت اصول GMP در خط تولیدها، باید این شرکت‌ها سودده باشند. به همین دلیل است که حدود ۷۰ درصد خطوط دارویی ما پروانه GMP ندارند! چون تجهیزات و الزامات آن هزینه‌هایی دارد که باید پرداخت شود. صنعت داروسازی نمی‌تواند با زیان‌ده بودن به حیات خود ادامه دهد، در وزارت بهداشت به خوبی این را می‌دانند، اما بسیاری در مجلس این مسئله را نمی‌دانند.

🔹سازمان غذا دارو اعلام کرد که برای جبران هزینه‌ها، مجبور است ۱۰۰ درصد در اقلام دارویی افزایش قیمت بدهد، در حال حاضر به طور میانگین حدود ۵۰ درصد در اقلام دارویی افزایش قیمت داشته‌ایم که همین مقدار هم صدای اعتراض همه را به همراه داشته‌است. به هر حال مردم هم حق دارند چون در کشوری با تورم ۷۰ درصدی، درآمدهایشان به اندازه تورم افزایش پیدا نکرده‌است. هیچ راهی جز رسیدگی به اقتصاد و اصلاح تولید ناخالص ملی وجود ندارد.

🔹در حال حضور چیزی حدود ۶۰ درصد هزینه‌های سلامت را مردم پرداخت می‌کنند، این وضعیت بدتر هم خواهد شد! اما در همه این شرایط، نباید انتظار داشت که صنعت جور ناتوانی بیمه و دولت را بکشد. چندسالی است که این بار بر دوش مردم و داروخانه‌ها و صنعت بوده است، این درد مزمن حتی اگر جنگی هم نباشد، وضعیت بدتری را ایجاد خواهد کرد.

🔹در خیلی از کشورها، برای مثال هند که رشد اقتصادی دو رقمی در سال‌های اخیر داشته است، دولت جلوی رشد، توسعه و نوآوری در صنعت داروسازی را به بهانه آنکه مردم ناتوان هستند و دولت قادر به حمایت از مردم نیست، نگرفته است. همین باعث شده که صنعت داروسازی در هند، با صادرات قابل توجه، سالانه ثروت بسیاری را برای کشور تولید کند و به یکی از موتورهای محرکه اقتصادی این کشور بدل شود.

🔹متاسفانه عده‌ای ذی‌نفوذ و صاحب مسئولیت، معتقدند که اگر بخشی از مردم جهت اقتصادی ناتوان از تامین دارو باشند، باید جلوی صنعت داروسازی گرفته شود، معتقدند توسعه بیوتکنولوژی، نانوتکنولوژی، سلول‌های بنیادی و … همه وقتی مردم درآمد کافی ندارند، حوزه‌های عبثی هستند و باید متوقف شوند. مشخصا فرهنگستان علوم‌پزشکی چنین نگاهی به داروسازی دارد! برخی فقط می‌خواهند به حداقل‌ها اتکا بکنند و مردم را شایسته بیش از آن نمی‌دانند. شخصا در دوران مسئولیت خودم با این افراد و این نگاه ایدئولوژیک جدل داشتم.

🔹اعتقاد دارم وقتی توان و ظرفیت علمی و فناوری در حوزه داروسازی را داریم، باید اجازه دهیم که توسعه علمی و اقتصادی اتفاق بیفتد. سخت‌گیری‌ها برای ورود دارو به فهرست را در تولید باید کمتر کنیم تا شرکت‌های دانش‌بنیان بتوانند فعالیت کنند، حتی اگر مصرف داخلی نداشته باشد و صادرات شود.

🔹دوستانی که اکنون در سازمان مسئولیت دارند، افراد با تجربه‌ای هستند و شرایط را هم به درستی درک می‌کنند، اگر هم گاهی ما انتقادی به سازمان داریم، در مورد نحوه مواجهه و مقاومت در برابر فشارها و مشکلات بیرونی است که وجود دارد، وگرنه قطعا به درستی می‌دانند که راه‌حل‌ها چیست. نتایج کارهای سازمان غذا و دارو قابل دفاع است.

🔹مشکل اصلی درباره دارو، همواره کمبودها بوده‌است، برای مثال اگر بیماری دارویش در دسترس باشد اما گران باشد، بهتر از آن است که کلا دارو تولید نشده و وجود نداشته باشد! افزایش قیمت دارو موضوع ثانوی است، موضوع اولیه از کار نیفتادن زنجیره تامین است. تولید دارو باید اقتصادی باشد، وگرنه دچار کمبود خواهد شد.

🔹به نظرم هر سال متناسب با تورم و افزایش نرخ ارز، باید اصلاح قیمت صورت بگیرد. به راحتی و با یک فرمول، می‌توانیم قیمت‌ داروها متناسب با تورم و نرخ ارز اصلاح کرد. اگر تناسب بین افزایش قیمت دارو و افزایش تورم‌ و دیگر هزینه‌ها رعایت شود، برای مردم هم قابل درک خواهد بود. اما اگر هر ساله قیمت دارو سرکوب شود، به ناچار به جایی خواهیم رسید که باید یک جهش جدی داشته باشیم که برای مردم هم درک آن سخت است؛ دقیقا مثل قیمت بنزین!


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website