✍️ صحبت‌های سرکار خانم دکتر حدیدی در پنل از آموزش تا بالین:

💠 محتوای درسی ما از نظر تئوری خیلی غنی هست، اما اشکال کار در نحوه‌ی ارائه و تمرکز بر گسترش بیشتر دروس نظری می‌باشد. در کانادا چندین جلسه صرف آموزش مهارت‌های ارتباطی به دانشجوها می‌شود. آموزش کلاسیک برای نسل جدید جذاب و قابل قبول نیست و باید آپدیت شود.

💠 در پاسخ به پیام یکی از شرکت‌کنندگان حاضر در پنل؛ ایده‌ی برگزاری کلاس‌های مشترک بین دانشجویان پزشکی و داروسازی با اینکه خوب و جالب بنظر می‌رسد اما زیرساخت‌های لازمه را ندارد.

💠 برنامه‌ی آموزشی اگر طوری تعریف شود که مباحث مربوط بصورت بلوک درسی و کنار هم آموزش داده شوند و بصورت Integrated از همان سال اول هم وارد عرصه‌ی practice شوند، بهتر می‌شود.

💠 اگر دانشکده‌هایی وجود دارند که خیلی از لحاظ امکاناتی ناتوان‌اند بهتر است بسته شوند، چرا که این یک ظلم به دانشجویان آن دانشکده‌ است! دانشجویان نباید نسبت به کمبودها سکوت کنند و باید مطالبه‌گر باشند!

💠 در کانادا داروسازهای عمومی و داروخانه‌های شهری به عنوان نیروی آماده در جامعه، بطور داوطلبانه دوره‌های آموزشی می‌گذرانند و سپس در صورت داشتن صلاحیت به‌عنوان preseptor برای کارآموزان/کارورزان تایید می‌شوند.
دانشجویان برای گذراندن دوره‌ی کارآموزی به آن داروخانه‌ها معرفی می‌شوند و طبق چهارچوب‌هایی آموزش دیده و در نهایت برای ارزیابی در آزمون آسکی شرکت‌می‌کنند. و در کل داروخانه‌های مذکور اعتبار بیشتری پیدا می‌کنند.

💠 ما می‌توانیم از تجربه‌ و بازخورد دانشجویان در خصوص داروخانه‌هایی که در آن‌ها دوره گذرانده‌اند، برای تدوین لیست سفید و سیاه داروخانه‌ها (به لحاظ آموزشی) استفاده کنیم.

💠 در بحث تعامل میان داروساز و پزشک معمولا collaboration از طرف داروساز ایجاد می‌شود، ما هستیم که توانایی‌ها و نقش خودمان را به پزشکان ثابت می‌کنیم. باید قوانین حمایتی‌ای وجود داشته باشد که پزشک ملزم به تایید نقش داروساز شود.

💠 مسئله‌ی کار در دوران دانشجویی و قبل از فارغ‌التحصیلی (به عنوان قائم مقام) نیز یک عامل آسیب‌رسان هم به سواد خود دانشجویان و هم به ابعاد خاصی از حرفه می‌باشد.


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website