#ادامه

وقتی ظرفیت بالینی متناسب با تعداد دانشجویان توسعه پیدا نمی‌کند، فرصت مواجهه دانشجو با بیمار و یادگیری عملی محدودتر می‌شود.

وقتی همه این موارد کنار هم قرار می‌گیرند، مسئله دیگر صرفاً «کمبود هیئت علمی» نیست؛ بلکه نگرانی درباره کیفیت پزشکی است که قرار است در این دانشگاه‌ها تربیت شود. در آموزش پزشکی نمی‌توان کیفیت را صرفاً با افزایش تعداد دانشجویان اندازه گرفت. کیفیت در جزئیاتی شکل می‌گیرد که شاید در آمارها دیده نشوند: حضور استادی که برای دانشجو وقت دارد، فرصت کافی برای آموزش بالینی، کلاس استاندارد، امکان پرسیدن سؤال و فضایی که دانشجو بتواند بدون فشار ناشی از کمبود امکانات یاد بگیرد.

امروز
🔙اگر از کمبود اعضای هیئت علمی صحبت می‌کنیم، در واقع درباره بخشی از آینده آموزش پزشکی صحبت می‌کنیم.
🔙 اگر از جوان‌گرایی می‌گوییم، درباره ساختن نسل آینده استادان سخن می‌گوییم.
🔙و اگر نسبت به فاصله میان تعداد دانشجویان و ظرفیت آموزشی دانشگاه‌ها نگرانی داریم، این نگرانی پیش از هر چیز از جنس دغدغه کیفیت آموزش و آینده نظام سلامت است.

شاید لازم باشد پیش از آنکه این فاصله عمیق‌تر شود، به این سؤال جدی‌تر فکر کنیم:

آیا زیرساخت‌های آموزشی دانشگاه‌های علوم پزشکی، همگام با تعداد دانشجویانی که از آن‌ها انتظار می‌رود تربیت کنند، رشد کرده‌اند؟

پاسخ به این سؤال چیزی فراتر از یک آمار اداری است؛ چرا که بخشی از کیفیت پزشکی آینده کشور، امروز در همین کلاس‌ها، آزمایشگاه‌ها و بیمارستان‌های آموزشی در حال شکل گرفتن است.

✍️به قلم علیرضا منوچهری

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
به گروه علوم پزشکی ها بپیوندید 👇
t.me/oloom_pezeshkiha