چگونگی امکان زیستن دوباره یک جامعه پس از بحران‌های بزرگ
اولین نشست از مجموعه نشست‌های «پیوندی دوباره» پنج‌شنبه ۱۵ مرداد ۱۴۰۵ به صورت آنلاین و با حضور بیش از ۵۰ نفر برگزار شد.
موضوع بحث نشست اول از «پیوندی دوباره» که در قالب همکاری مشترک انجمن علمی روان‌پزشکان ایران و انجمن جامعه‌شناسی برگزار گردید، صرفاً در باب جنگ نبود؛ بلکه این پرسش محوری در دستور کار قرار گرفت که یک جامعه، با تکیه ویژه بر تجربه بلافصل ما ایرانیان، پس از تجربه بحران‌های بزرگ چگونه دوباره توان زیستن پیدا می‌کند.
در سال‌های اخیر، برای تبیین وضعیت اجتماعی ایران بعد از تجربه‌هایی همانند حوادث سال ۱۴۰۱ یا دی‌ماه ۱۴۰۴ مفهوم «ترومای جمعی» بسیار به کار رفته است؛ اما گاهی این اصطلاح به گونه‌ای استفاده می‌شود که گویی در اثر یک ترومای فراگیر که بر تمام جامعه اثر می‌گذارد، کل یک جامعه بیمار شده است. از نظر علمی، بهتر است با دقت بیشتری سخن بگوییم.
ترومای جمعی به این معنا نیست که همه افراد یک جامعه دچار اختلال روانی شده‌اند.
ترومای جمعی به رویدادهایی اشاره دارد که احساس امنیت، اعتماد، پیش‌بینی‌پذیری و پیوستگی اجتماعی را در مقیاس وسیع مختل می‌کنند؛ رویدادهایی مانند جنگ، نسل‌کشی، بلایای طبیعی یا بحران‌های اجتماعی بزرگ. پیامد چنین رویدادهایی فقط افزایش رنج یکایک شهروندان نیست، بلکه تغییر در روابط میان انسان‌ها، نهادها و تصور جامعه از آینده است.
پیمایش اخیر یک نهاد شناخته‌شده، نشان داده که در یک تحقیق ملی بیش از نیمی از پاسخ‌دهندگان، تصمیم‌های مهم زندگی از خرید کالای بادوام، تا ازدواج و تغییرات در شغل را معلق نموده‌اند.
◼️ بقیه در صفحه‌ی دوم
#نشست
#گزارش
#بحران