📎 اطلاع‌رسانی
ادامه‌ی گفت‌وگو با سخنگوی انجمن
دکتر جلالی ندوشن همچنین بر پیامدهای فرسایش سازمان‌ها و جنبش‌های اجتماعی در پیچیده‌تر شدن بحران تأکید می‌کند و توضیح می‌دهد ضعف احزاب، اتحادیه‌ها، انجمن‌های حرفه‌ای، رسانهٔ مستقل و سازوکارهای قابل اعتمادِ مطالبه‌گری، رابطهٔ جامعه و قدرت را به یک رابطهٔ دوگانهٔ تند تبدیل می‌کند: یا سکوتِ سخت، یا انفجارِ خشن. در این حالت خیابان‌ها به فضایی مختلط بدل می‌شود: هم اعتراض، هم تخلیهٔ خشم، و گاهی تسویه‌حساب یا بهره‌برداری فرصت‌طلبانه.
این پزشک به روان‌شناسی جمعیت‌ها نیز می‌پردازد و می‌گوید طی تجمع‌های بزرگ و پرتنش معمولاً سه پدیدهٔ هم‌زمان قابل انتظار است: کاهش خودمهاری، به‌گونه‌ای که افراد دست به کارهایی می‌زنند که به‌صورت فردی انجام نمی‌دهند؛ سرایت هیجان، که طی آن ترس و خشم به‌سرعت منتقل می‌شود؛ و قطبی‌سازی اخلاقیِ شدید، که در آن «خود» نمایندهٔ خیر مطلق تلقی می‌شود و «دیگری» از انسانیت تهی می‌گردد.
جلالی ندوشن تأکید می‌کند توصیف این سازوکارها برای توجیه خشونت یا مشروع‌سازی سرکوب نیست؛ بلکه برای فهم و پیشگیری است. او از چرخهٔ خشونت متقابل سخن می‌گوید و به گزارش‌های سازمان عفو بین‌الملل و دیگر نهادهای بین‌المللی اشاره می‌کند که از استفادهٔ گسترده از نیروی مرگبار حکایت دارد. به نظر او «هزینهٔ مرگبارِ اعتراضات مسالمت‌آمیز ممکن است برخی معترضان را به سوی رادیکالیسم سوق دهد و اگر هر تجمعی تهدید تلقی شود، ممکن است شاهد تشدید بیشتری باشیم».
این روان‌پزشک هشدار می‌دهد عبور از این رخدادها بدون آشکارسازی قانع‌کنندهٔ حقیقت و تحقق حداقلی از عدالت و اصلاح، فقط به آرامشی موقت می‌انجامد. او تأکید می‌کند سوگواریِ به‌رسمیت‌شناخته‌نشده به خشم مزمن تبدیل می‌شود؛ نبودِ روایتِ قابل اعتماد قطبی‌سازی را سرعت می‌دهد و خطر موج‌های خشونت‌بارتر در آینده را بالا می‌برد؛ افزون بر تشدید بی‌اعتمادی، مهاجرت نخبگان و فرسایش سرمایهٔ انسانی.
متن کامل گزارش از خبرگزاری العربی الجدید
📎 پایان. ۲/۲
#اطلاع‌رسانی
Post #5299
2.23K