در جهانی که صدا، روحِ تصویر است، بدنِ انسان مرزی غیرقابل عبور می‌شود. تارهای صوتی، هرچند قدرتمند، در برابر خشم بی‌پایان یک هیولا شکست‌پذیرند؛ گلویی که گوشت و خون است، نمی‌تواند نعره‌ی اژدهای آخرالزمان را بدون فروپاشی سر دهد. ما، در محدودیت خود، به ابزارها پناه برده‌ایم به افکت‌هایی که مرزهای طبیعت را در هم می‌شکنند، به دیجیتالی که جایگزین واقعیت می‌شود.

اما آیا این عدالت است؟ آیا نباید هنرمند، در تنِ خود، حقیقتی فراتر از گوشت و استخوان بیابد؟ آیا نباید صداپیشه، با خشم و درد، با زخم‌های دیده‌نشده، صدایی بیافریند که از اعماق جان برخاسته باشد، نه از نرم‌افزاری که فرمان را می‌پذیرد؟

ما اسیر قواعد طبیعتیم، اما هنر همیشه در تلاش بوده است تا بر محدودیت‌ها غلبه کند. شاید جسمِ انسان برای زوزه‌های شیاطین طراحی نشده باشد، اما روحِ هنرمند، چیزی در خود دارد که هیچ افکت صوتی نمی‌تواند به جای آن بنشیند حقیقتی که حتی در سکوت، شنیده می‌شود.