بقیه رو نمی‌دونم ولی به دوست‌هام و آدم‌های نزدیکم که نگاه می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که ما به‌هم نیاز داریم. هیچ‌کدوممون نسبت به خودمون ذره‌ای مهربانی نداریم و منتظر فرصتیم تا تمام وجود خودمون رو زیر سؤال ببریم، برای همین باید بقیه‌ای دلسوز دوروبرمون باشن که از بیرون نگاهمون کنن و یک وقت‌هایی، کمی ترمزمون رو بکشن. هرچه‌قدر هم که حرف هم‌دیگه رو باور نکنیم.