اکنون و اینجا؛ مسأله این است
#ناصر_زرافشان آدم روشن‌بینی است؛ کمتر اسیر ذوق‌زدگی‌های مرسوم می‌شود و بیشتر می‌کوشد، در اوج همدلی، وجوه نادیده موضوع را بگشاید. در این ویدئو، برخلاف تیترهای ذوق‌زده‌ای که خبرگزاری‌ها و تارنماها و کانال‌ها بر آن گذاشته‌اند، در فرازی مهم از سخنان‌اش می‌گوید: «هر سازمان سیاسی مانند یک ارگانیسم زنده است و برای حفظ و ادامه زندگی خود در یک محیط دائم‌التغییر و برای رویارویی با شرایط دائم‌التغییر آن محیط، باید در خود نیز تغییرات ضروری و مناسب را عملی سازد.
راه و آرمان کلی رفقای ما، ورای شکل یا شکل‌های مشخص مبارزه در یک دوره با یک دهه‌ی خاص، سوسیالیسم بود. و تا آنجایی که من رفقای سیاهکل را می‌شناختم، یقین دارم که اگر امروز آنان در میان ما بودند، دغدغه‌ی آن‌ها تدوین راهبرد مبارزاتی متناسب با شرایط کنونی بود».
اما نکته درخشان در کلام او که برآمده نگرشی دیالکتیکی به وضعیت است، اینجاست: «گمان می‌کنم بخش بزرگی از اختلاف‌نظرهایی که طی دهه‌های گذشته موجب تشتت و تفرقه میان فداییان شده است برخاسته از شرایطی است که در زمان بروز این اختلافات وجود داشته و امروز دیگر وجود ندارد. ازاین‌رو جا دارد که نیروی خود را بر تحلیل و شناخت وضعیت حاضر و وظایف خود در برابر آن متمرکز سازیم».
در میان جنبش چپ، در میان سازمان‌ها و احزاب گوناگون چپ، شاید کمتر از انگشتان دست باشند کسانی که نظراً و عملاً این نگرش را درک کرده باشند.
موضوع این است که اگر بخواهیم این نگرش درست را جدی بگیریم، باید نه تنها شکل‌های سازمان‌دهی بلکه نام‌ها، رویّه‌ها، خود سازمان‌ها و احزاب را هم در این فرایند وارد کنیم. پس مسأله نه بیان این نگرش درست که جدی‌گرفتن نظری و عملی آن است. این آن وجه مفقود در فضای امروز است.
حتماً کامل بشنوید!
@interventionshttps://bit.ly/3rxNuJf
