خود باور صرفا سامانه بدی نبود و رادار هایش که با کمک چینی ها ساخته شد از نسخه مشابه روسی (اس ۴۰۰ ) برتری پرفورمنسی داشتند ولی مشکل اینجا بود که در کل همچین سامانه ای مناسب شرایط آسمان ما نبود

البته این سامانه شکار بالستیک هم از خودش به جای گذاشت در چند درگیری سالیان گذشته.
همچین سامانه ای برای افزایش امنیتش و بالا بردن قابلیتش نیاز به نیروی هوایی توانمند داشت که در ایران وجود نداشت و مهمتر از آن به پدافند لایه ای برای دفاع از خودش احتیاج داشت که بازهم وجود نداشت که نتیجه عدم وجود اینها میشود عاقبت اس ۴۰۰ در ۲ سال اول جنگ اکراین و عاقبت باور.
یکی از مشکلات دیگر باور ۳۷۳ در ایران تعداد پایینش بود
زمانی که جنگ ۱۲ روزه شکل گرفت ۳ باتری از سامانه استقرار عملیاتی داشتند در صورتی که پس از اینهمه سال این عدد باید بالای ۱۵ باتری میبود

اصلا یکی از دلایل نخریدن اس ۴۰۰ وزارت دفاع بود که بنا شد سالی یک هنگ باور تحویل کند اما...