به علت درگذشت سرتیپ بازرگان؛ مروری بر بهترین پروژه‌ جهاد خودکفایی نهاجا
پروژه سجیل یکی از ابتکارات مهندسی معکوس و نوآورانه در دوران جنگ ایران و عراق بود که توسط سازمان جهاد خودکفایی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نهاجا) اجرا شد.
هدف اصلی این پروژه، رفع یکی از حیاتی‌ترین کمبودهای ناوگان هوایی کشور در آن مقطع بود.
در دوران جنگ، جنگنده‌های رهگیر اف-۱۴ تامکت (F-14) برای درگیری‌های دوربرد به موشک‌های پیشرفته آمریکایی AIM-54 فینیکس وابسته بودند. با اعمال تحریم‌های تسلیحاتی و اتمام تدریجی ذخایر موشک‌های فینیکس، خطر زمین‌گیر شدن یا کاهش توان رزمی این جنگنده‌های ارزشمند وجود داشت. برای حل این بحران، متخصصان و جهادگران ارتش تصمیم گرفتند یک موشک جایگزین را برای نصب روی اف-۱۴ آماده کنند. پایه و اساس پروژه سجیل بر مبنای تغییر کاربری موشک پدافند هوایی زمین‌به‌هوای «هاوک» (MIM-23 Hawk) شکل گرفت. موشک هاوک یک سامانه پدافندی زمین‌سخت بود که از روی زمین به سمت اهداف هوایی شلیک می‌شد. در پروژه سجیل، این موشک بهینه‌سازی شد تا قابلیت حمل، پرتاب و هدایت از زیر بال جنگنده اف-۱۴ را پیدا کند.