ایران در سال‌های اخیر در حوزه ساخت تسلیحات هدایت‌شونده دقیق، بمب‌های دورایستای پشرفته (مانند خانواده یاسین) و موشک‌های کروز سبک یا نیمه‌سنگین (مانند حیدر) پیشرفت‌های خیره‌کننده‌ای داشته است. اما یک چالش بزرگ در دکترین نظامی وجود دارد:
​جنگنده‌های سنگین و استراتژیک نیروی هوایی (مانند سوخو-۲۴، میگ-۲۹ یا فانتوم‌ها) هزینه‌بر هستند، ساعت پرواز بالایی دارند و استفاده از آن‌ها برای هر ماموریت پشتیبانی نزدیک هوایی (CAS) یا انهدام اهداف تاکتیکی مقرون‌به‌صرفه نیست.
​از طرفی، برخی از این تسلیحات جدید به پلتفرم‌های پروازی مدرن با سامانه‌های اویونیک دیجیتال، رادارهای کنترل آتش و ریل‌های پرتاب استاندارد نیاز دارند تا بتوانند اطلاعات هدف را پیش از شلیک دریافت کنند.