برخلاف موشک‌های بالستیک سنتی که پس از شلیک یک مسیر سهموی و قابل پیش‌بینی (مانند کمان تیر) را تا رسیدن به هدف طی می‌کنند، مسیر حرکت HGV کاملاً متفاوت است. معمولا موشک حامل (بوستر بالستیک)، کلاهک را تا ارتفاعات بسیار بالا (لبه جو زمین یا خارج از آن) حمل و پرتاب می‌کند.
پس از جدا شدن در جو بالا، کلاهک به جای سقوط آزاد، شروع به «سر خوردن» با سرعت‌های سرسام‌آور (معمولاً بالای ماخ ۵ یعنی بیش از ۵ برابر سرعت صوت) در له‌های فوقانی جو می‌کند.
این کلاهک‌ها معمولاً موتور پیشران فعالی ندارند و انرژی خود را از شتاب اولیه موشک و نیروی جاذبه هنگام سقوط به دست می‌آورند، اما به لطف طراحی آیرودینامیکی خاص خود در جو مانور می‌دهند.
بزرگ‌ترین تفاوت HGV با کلاهک‌های بالستیک معمولی این است که می‌تواند در طول مسیر حرکت خود در داخل جو، تغییر مسیر دهد، بپیچد و ارتفاع خود را کم یا زیاد کند. رادارهای دفاع موشک‌پایه سنتی نمی‌توانند نقطه برخورد این کلاهک‌ها را پیش‌بینی کنند زیرا مسیر حرکتشان خطی نیست.
سامانه‌های دفاع ضدبالستیک (مثل پاتریوت، ثاد یا سیستم‌های استراتژیک) برای رهگیری اهدافی با مسیرهای قابل پیش‌بینی سهموی طراحی شده‌اند. مانورپذیری و سرعت بالای HGV باعث می‌شود سامانه‌های دفاعی در محاسبه محل رهگیری دچار خطا شوند.
#موشکی
☆ @Intercept11 ☆
Post #1054
107
Militarysky کره شمالی ادعا می‌کند که "با موفقیت آزمایشی از نوع جدیدی از سلاح را انجام داده است که اهمیت بسزایی برای پیشرفت فناوری سیستم‌های تسلیحاتی دارد." تصاویر منتشرشده نشان‌دهنده طراحی ظاهراً جدیدی از "HGV" است.