پژوهشگران دانشگاه ایالتی اورگن، یک نانوماده مبتنی بر چارچوب فلزی–آلی آهنی با نام Fe(II)-TCPP توسعه داده‌اند که از شرایط شیمیایی متفاوت تومورها برای تولید گونه‌های فعال اکسیژن استفاده می‌کند.
این نانوماده با مورفولوژی نانوسوزنی می‌تواند به‌طور هم‌زمان دو عامل اکسیدکننده تولید کند:
🔹 رادیکال هیدروکسیل (•OH)
🔹 اکسیژن تک‌تایی (¹O₂)
تولید هم‌زمان این دو گونه، تنش اکسیداتیو شدیدی در سلول‌های سرطانی ایجاد می‌کند و می‌تواند به لیپیدها، پروتئین‌ها و DNA آن‌ها آسیب بزند؛ درحالی‌که در آزمایش‌های سلولی، آسیب بسیار کمتری به سلول‌های غیرسرطانی وارد شد.
در آزمایش پیش‌بالینی روی موش‌های حامل سلول‌های سرطان پستان انسانی، نانوماده پس از تزریق سیستمیک به‌طور ترجیحی در تومور تجمع یافت و پژوهشگران پس‌رفت کامل تومور و جلوگیری طولانی‌مدت از بازگشت آن را گزارش کردند. در بازه بررسی‌شده نیز نشانه‌ای از سمیت سیستمیک مشاهده نشد.
البته این نتایج هنوز محدود به مدل‌های سلولی و حیوانی است و برای بررسی ایمنی و اثربخشی آن در انسان، مطالعات بیشتری لازم خواهد بود.
این پژوهش نمونه‌ای جذاب از پیوند مهندسی نانومواد، شیمی کاتالیستی و پزشکی در توسعه درمان‌های نوین سرطان است.
منبع:
Oregon State University | Advanced Functional Materials
DOI: 10.1002/adfm.202529194
#آموزش
#مواد_پیشرفته
اینومتریال | پلی میان علم، صنعت و فردا
📣بله | تلگرام | اینستاگرام | لینکدین
🌐 InnoMaterial.ir