✈️آلیاژ Alloy 718 در سال 1958 توسط شرکت Inco معرفی شد؛ آلیاژی که به‌دلیل ترکیب کم‌نظیر استحکام بالا، مقاومت حرارتی، جوش‌پذیری و چقرمگی در دماهای بسیار پایین خیلی زود توجه صنایع هوافضا را به خود جلب کرد.
اما مسیر 718 بدون چالش نبود. یکی از مهم‌ترین مشکلات آن هنگام تولید شمش‌های بزرگ، Solidification Segregation یا جدایش انجمادی بود؛ به‌ویژه جدایش نیوبیوم (Nb) که می‌توانست به تشکیل فازهای نامطلوب و افت خواص مکانیکی منجر شود.
با سال‌ها تحقیق و توسعه، ترکیب شیمیایی و مقدار C و Nb بهینه شد و فناوری‌هایی مانند Triple Melting، کنترل دقیق حرارتی و آهنگری مرحله‌ای توسعه پیدا کردند تا امکان تولید قطعات بزرگ‌تر و با کیفیت متالورژیکی بالاتر فراهم شود.
🚀اما نقطه عطف داستان، ورود 718 به برنامه‌های فضایی بود.
🔹در دهه 1960، Alloy 718 در موتور موشکی J-2 مورد استفاده قرار گرفت؛ موتوری که در برنامه Saturn V نقش داشت. سپس استفاده از این آلیاژ در موتورهای موشکی گسترش پیدا کرد و در دهه 1970 به طراحی Space Shuttle Main Engine (SSME) رسید.
🔹در موتور اصلی شاتل، Alloy 718 دیگر یک قطعه خاص نبود؛ بلکه در حدود ۱۵۰۰ قطعه از موتور استفاده شد و بیش از نیمی از وزن موتور را تشکیل می‌داد؛ از توربوپمپ‌های فشاربالا و انژکتورها گرفته تا لوله‌ها، شیرها، منیفولدها و نازل‌ها.
🔥جالب‌تر اینکه موتور SSME باید هم‌زمان با هیدروژن مایع در حدود −253°C و دمای محفظه احتراق در حدود 3315°C کار می‌کرد؛ شرایطی که انتخاب ماده را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های طراحی موتور تبدیل می‌کرد.
#آموزش
#مواد_پیشرفته
اینومتریال | پلی میان علم، صنعت و فردا
📣 بله | تلگرام | اینستاگرام | لینکدین
🌐 InnoMaterial.ir