⚡️⚡️⚡️

⁉️ Επομένως, όσον αφορά την τρέχουσα κατάσταση, το ερώτημα δεν είναι απλώς αν η Ελλάδα μπορεί να καταργήσει έναν ειδικό φόρο κατανάλωσης ή να μειώσει κάποιον φόρο.

🔗Αν και η Αθήνα διαθέτει τυπικά ένα ευρύ φάσμα εργαλείων εσωτερικής πολιτικής, τα πραγματικά περιθώρια ελιγμών της περιορίζονται από έναν συνδυασμό παραγόντων: την κατάσταση του προϋπολογισμού, τη στρατηγική για το χρέος, το κόστος δανεισμού και τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.

💵💡Ο ενεργειακός τομέας αποτελεί ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι αυξανόμενες τιμές έχουν αποφέρει πρόσθετα έσοδα από τον ΦΠΑ στα δημόσια ταμεία και η κυβέρνηση σχεδιάζει να διαθέσει περίπου 700 εκατομμύρια ευρώ από αυτά τα επιπλέον έσοδα για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Ωστόσο, ακόμη και η αξιοποίηση πόρων που έχουν ήδη εισρεύσει στο ελληνικό δημόσιο ταμείο απαιτεί μεγαλύτερη ευελιξία εντός του πλαισίου των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων.

⚡️ Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική του κράτους για το χρέος εμφανίζεται ιδιαίτερα άκαμπτη. Η Ελλάδα συνεχίζει να προχωρά σε πρόωρες αποπληρωμές δισεκατομμυρίων ευρώ προς τους πιστωτές — πόροι που, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί στην εγχώρια οικονομία.

Η αντίθεση αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη αν αναλογιστεί κανείς ότι, παράλληλα, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές πολιτών και επιχειρήσεων προς τον e-ΕΦΚΑ έχουν ξεπεράσει τα 52,4 δισ. ευρώ. Ένα παράδοξο: η κατάσταση των δημόσιων οικονομικών βελτιώνεται ταχύτερα από την οικονομική κατάσταση σημαντικού τμήματος του πληθυσμού.

📈 Ταυτόχρονα, το κόστος εξυπηρέτησης του ίδιου του δημόσιου χρέους αρχίζει να αυξάνεται. Η απόδοση των ελληνικών ομολόγων δεκαετούς διάρκειας έχει ανέλθει περίπου στο 4,5%, ενώ η απόδοση των τρίμηνων εντόκων γραμματίων του Δημοσίου έχει φτάσει στο 2,38%. Αν και αυτό δεν συνιστά ακόμη κρίση χρέους, αποτελεί ένδειξη ότι ο νέος δανεισμός καθίσταται σταδιακά ακριβότερος.

⚡️⚡️⚡️