Το zugzwang του Βούτσιτς 
Μέρος 1

🇷🇸 Στο σκάκι υπάρχει ένας όμορφος γερμανικός όρος: zugzwang.

Περιγράφει μια θέση στην οποία ο παίκτης είναι υποχρεωμένος να κάνει κίνηση, όμως κάθε πιθανή κίνηση επιδεινώνει τη θέση του σε σχέση με πριν.

Φαίνεται πως ακριβώς σε μια τέτοια θέση βρίσκεται σήμερα ο πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

♟ Και, στην πραγματικότητα, κινείται προς αυτή τη θέση εδώ και πολλά χρόνια.

Για μεγάλο διάστημα, ο Βούτσιτς έπαιζε ταυτόχρονα σε πολλά ταμπλό — και, πρέπει να αναγνωριστεί, αρκετά επιδέξια.

🇪🇺 Στις Βρυξέλλες έλεγε: η Σερβία οδεύει προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
🇷🇺 Στη Μόσχα: η Σερβία δεν θα συμμετάσχει στις αντιρωσικές κυρώσεις. 
🇨🇳 Στο Πεκίνο: είστε ευπρόσδεκτοι να επενδύσετε. 
🇺🇸 Στην Ουάσινγκτον: είμαστε έτοιμοι να συνομιλήσουμε. 
🇷🇸 Και στον ίδιο του τον λαό: δεν θα εγκαταλείψουμε το Κόσοβο.

Και για πολύ καιρό, με κάποιον τρόπο σχεδόν θαυματουργό, αυτή η ισορροπία λειτουργούσε.

Τώρα όμως τα περιθώρια ελιγμών περιορίζονται ραγδαία.

🇷🇺 Η ρωσική «καρέκλα»

Η σχέση της Σερβίας με τη Ρωσία δεν ξεκίνησε ούτε με τον Πούτιν ούτε με τον Βούτσιτς.

Οι ρίζες της βρίσκονται σε αιώνες κοινής ιστορικής μνήμης: την Ορθοδοξία, τη στήριξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας προς τους βαλκανικούς σλαβικούς λαούς, τους ρωσοτουρκικούς πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτή η μνήμη μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

Ύστερα ήρθε το 1999, όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία· ακολούθησαν το Κόσοβο και το επεισόδιο στο αεροδρόμιο της Σλάτινα.

Γι’ αυτό και η στάση απέναντι στη Ρωσία ενός σημαντικού —αν όχι του μεγαλύτερου— μέρους της σερβικής κοινωνίας δεν μπορεί απλώς να αλλάξει με ένα κυβερνητικό διάταγμα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, μετά τον Φεβρουάριο του 2022, η Σερβία έγινε μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες που, ενώ καταδίκαζαν τις ενέργειες της Ρωσίας και υποστήριζαν την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, αρνήθηκαν να ενταχθούν στις βασικές κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας.

Όχι επειδή οι Βρυξέλλες ξέχασαν να το ζητήσουν.

Το ζήτησαν.

Και συνεχίζουν να το ζητούν.

🇷🇸 Όμως το Κόσοβο βρίσκεται στο κέντρο της σκακιέρας

Και εδώ αρχίζει το βασικό πρόβλημα του Βούτσιτς.

Για τους Σέρβους, το Κόσοβο δεν είναι απλώς ένα κομμάτι γης.

Είναι μέρος της ιστορικής και εθνικής τους ταυτότητας.

Εκεί βρίσκεται το Πατριαρχείο του Πετς — η ιστορική έδρα των Σέρβων πατριαρχών. 
Εκεί βρίσκεται η μονή Ντέτσανι. 
Εκεί βρίσκεται η Γκρατσάνιτσα. 
Εκεί βρίσκεται ένα τεράστιο κομμάτι της σερβικής ιστορίας.

Επομένως, για οποιονδήποτε Σέρβο ηγέτη, το να σταθεί μια μέρα μπροστά στον λαό του και να ανακοινώσει:

«Αναγνωρίσαμε την ανεξαρτησία του Κοσόβου για χάρη του ευρωπαϊκού μας μέλλοντος»

θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία.

Και στην άλλη πλευρά της σκακιέρας βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εδώ και χρόνια, στη Σερβία λένε:

🇪🇺 Θέλετε να ενταχθείτε; Ομαλοποιήστε τις σχέσεις με την Πρίστινα. 
🇪🇺 Ευθυγραμμίστε την εξωτερική σας πολιτική με εκείνη της ΕΕ. 
🇪🇺 Συμμετάσχετε στα ευρωπαϊκά περιοριστικά μέτρα. 
🇪🇺 Εφαρμόστε τις συμφωνίες. 
🇪🇺 Προχωρήστε σε μεταρρυθμίσεις.

Ο ίδιος ο Βούτσιτς επί χρόνια λέει στους Σέρβους ότι το μέλλον της χώρας βρίσκεται στην Ευρώπη.

Η εγκατάλειψη αυτής της πορείας τώρα θα σήμαινε παραδοχή ότι η μακροχρόνια στρατηγική του οδήγησε τη χώρα σε έναν αβέβαιο προορισμό.

Όμως η συνέχιση αυτής της πορείας γίνεται ολοένα και πιο δαπανηρή…

🇺🇦 Και τότε φτάνει ο Ζελένσκι στο Βελιγράδι

Με κόκκινο χαλί. 
Με χειραψίες. 
Με λόγια φιλίας. 
Με αναφορές στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. 
Με ένα κοινό ευρωπαϊκό μέλλον. 
Με συζητήσεις για συνεργασία στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

👉 Συνεχίζεται…

⚡️⚡️⚡️⚡️⚡️
📱 GREEK 🇬🇷 📱 CHAT 🇬🇷📱ID