⭕️ مصاحبه خواندنی خانم دکتر زهرا گویا٫ عضو هئیت علمی گروه ریاضی دانشگاه شهید بهشتی در مورد مسایل آموزشی و دانشگاهی کشور در دوران کرونا و پسا کرونا با ایسنا :
💠 دانشگاهها قابلیت این را دارند که «مرکز ارجاع» جامعه برای حل مشکلات محلی، ملی، منطقهای و جهانی باشند زیرا فرض بر این است که دانشگاه، محل تجمع فرهیختگان و نخبگان هر جامعه و جذب آنان است. در صورتی که شواهد نشان می‌دهند شاید چنین انتظاری از دانشگاهها در شرایط فعلی، چندان واقع‌بینانه نباشد و این دردناک است! یکی از دلایل اصلی است که «ایده دانشگاه» تغییر کرده و مسئولیت و برای مأموریت جدیدی که در ایران برای دانشگاهها پیش‌بینی شده، مفهومی خوب تبیین نشده و موهوم با برچسب «تولید علم» است! انگار که «علم» یک محصول است که هر وقت اراده شود، می‌توان آن را «تولید» کرد و از آن «استفاده» کرد. چنین توهمی، ضربه‌های کاری به «علم» و «پژوهش» در ایران زده است.
💠 در بسیاری از دانشگاه‌های ایران، آنقدر بر تولید «مقاله» پافشاری شده که گویی اوراق بهادار هستند. برای تولید هر مقاله امتیازهای مختلف به فرد داده می‌شود. استادان بر اساس امتیازهای به اصطلاح پژوهشی، می‌توانند دانشجوی تحصیلات تکمیلیِ بیشتری جذب کنند و این چرخه معیوب فقط در درونِ خود می‌چرخد و مسئلهای را از جامعه حل نمی‌کند. این جفا در حق دانشگاه است که دانشگاهیان در این دورهمی مهم جهانی، بیشتر مشغول این باشند که چه امتیازهایی به دست می‌آورند. تعجب من از این است که با این معیارهای عجیب و غریب و دائم در حال تغییر برای بررسی «کیفیت دستاوردهای پژوهشی» دانشجویان و استادان، چقدر به پیشرفت معنادارمان افزوده شد و الان در کجای علم جهان ایستاده‌ایم؟ آیا ایرانی‌هایی که در محافل بین‌المللی خوش درخشیده‌اند، به دلیل تعداد مقاله‌هایشان بوده یا مسئلهای را حل کرده‌اند و آینده نوینی را برای بشر ترسیم کرده‌اند؟ گویا با بیان این که «ما در ایران افرادی داریم که تا 4000 مقاله تولید کرده‌اند»، گفت: حتی در رشته ریاضی هم کسانی را داریم که حدود 1000 مقاله نوشته‌اند! ولی آیا همین افراد، توانسته‌اند یک مسئله ساده‌ی دم دستی جهانی یا محلی را حل کنند یا در حل آن مشارکت داشته باشند؟
http://www.isna.ir/news/99031811191/کرونا-فرصتی-طلایی-برای-بازنگری-سیاست-های-آموزش-عالی
@infinitymath
Post #2289
1.23K
