"وقتی حرفی را که باید می‌زدی، نزدی، آن حرف هرگز نمی‌میرد. درونت می‌ماند، چون بذری که در خاکِ سینه‌ات جوانه می‌زند و روزی از گلویت بالا می‌آید، یا فرو می‌خوابد و سنگ‌هایِ پشیمانی را درونت جا می‌گذارد. راستیِ واقعی، آن چیزی نیست که می‌گویی، بلکه آن چیزی است که باید می‌گفتی و نگفتی. همهٔ عمر، ما به دنبالِ کلماتی هستیم که بتوانند بارِ معنا را حمل کنند، اما در نهایت، همهٔ حرف‌های مهم، بین سکوت‌ها جاری می‌شوند. کسی که سکوت را می‌فهمد، نیازی به هزاران جمله ندارد. کسی که نمی‌فهمد، هزاران جمله هم برایش کافی نیستند. سکوت، یعنی حضورِ کامل در غیابِ کلمات. و چه بسیار حرف‌ها که اگر گفته نشوند، یک عمر در گلو می‌مانند و گلو را می‌فشارند و انسان را خفه می‌کنند."

#HandWritten

@ImaginaryCastle