⊹ ࣪ ‌𝒢𝗋𝖾𝗒ᗢ𝒞𝖺𝗍 ‌.🎱

اما من اینطوری بزرگ نشدم.
من با دلداری های قشنگ بزرگ نشدم؛با «همه چی درست میشه» هایی که فقط چند دقیقه آدم رو گرم میکنن و بعد دوباره ولت میکنن وسط همون سرما.
برای همین مغزم همیشه شبیه یه چراغ قوه ست؛حتی وقتی توی تاریکی گریه میکنی،به جای اینکه کنارت بشینه،نور میندازه روی چیز هایی که نمیخوای ببینی.
من حقیقت رو پیدا میکنم.
حتی وقتی حقیقت،بدترین چیزی باشه که میشه به یک آدم خسته نشون داد.
هیچوقت بلد نبودم خودم رو با امید های قشنگ گول بزنم.
وقتی حالم بد بود،به خودم نگفتم «درست میشه» فقط نشستم و به بدترین احتمالات نگاه کردم تا جایی که امید،برای من بیشتر شبیه یک شایعه شد تا یک واقعیت.
و شاید برای همینه که وقتی تو ناراحتی،من همون کاری رو با تو میکنم که با خودم کردم.
تو میای و زخمت رو نشونم میدی،و من به جای اینکه آروم کنارت بشینم،شروع میکنم به توضیح دادن اینکه چرا زخمت درد میکنه.
تو شاید فقط میخوای یکی صدات رو بشنوه،اما من با دست های پر از «حقیقت» میام سمتت؛انگار حقیقت میتونه جای دستمال روی اشک هات رو بگیره.
میدونم..
گاهی آدم وقتی غرق شده،به کسی نیاز نداره که براش درباره ی عمق آب توضیح بده. فقط یکی رو میخواد که کنارش توی آب بمونه.
و من هنوز بلد نیستم اون آدم باشم.
من پر از نقصم.
این یکی از اون نقص هاست که بعدا،وقتی همه چیز تموم شد،برمیگرده و گوشه ذهنم میشینه و میپرسه:
«نمیتونستی فقط یک بار،به جای درست بودن مهربون باشی؟»
و من هیچ جوابی براش ندارم
چون شاید مشکل من این نیست که حقیقت رو میبینم؛مشکل اینه که هنوز یاد نگرفتم هر حقیقتی رو لازم نیست همون لحظه به آدمی که درد میکشه نشون داد.

ℒ𝗂𝗆𝗂𝗍: 𝗎𝗇𝗍𝗂𝗅 ℐ 𝖼𝗋𝗈𝗌𝗌 𝗂𝗍 𝗈𝗎𝗍.