این دیگر «بی‌نظمی» نیست؛ بی‌اعتنایی به دانشجوست

روزهاست دانشجویان برای ابتدایی‌ترین حق خود، یعنی دانستن اینکه قرار است کجا و چگونه تحصیل کنند، در دانشگاه سرگردان‌اند. روزهاست شورای صنفی برای پیگیری وضعیت کلاس‌ها، خوابگاه و شرایط رفاهی، بارها به دانشگاه مراجعه کرده، با مسئولان گفت‌وگو کرده و مطالبات دانشجویان را منتقل کرده است؛ اما حاصل این همه پیگیری چه بوده؟ سکوت، پاسخ‌های مبهم و در نهایت تصمیمی که بدون توجه به تمام این مطالبات گرفته شد.

امروز، پیش از برگزاری جلسه هیئت‌رئیسه، شورای صنفی صراحتا اعلام کرد که مجازی شدن کلاس‌ها راه‌حل مشکلات دانشگاه نیست و خواستار برگزاری حضوری کلاس‌ها شد. این مطالبه نه پنهان بود، نه مبهم و نه برای مسئولان ناشناخته. با این حال، تصمیم نهایی دقیقا در خلاف جهت همین مطالبه گرفته شد.

پس باید یک سؤال بسیار ساده را از مسئولان دانشگاه پرسید:

اگر قرار نیست صدای دانشجو شنیده شود، اگر قرار نیست نظر شورای صنفی حتی در تصمیمات مستقیم مرتبط با زندگی و تحصیل دانشجویان مورد توجه قرار گیرد، اساسا این همه جلسه و پیگیری برای چیست؟

شورای صنفی قرار نیست تبدیل شود به نهادی که مسئولان تصمیم خود را می‌گیرند و بعد از شورا می‌خواهند آن را به دانشجویان ابلاغ کند. ما نماینده دانشجویانی هستیم که هفته‌هاست تاوان بلاتکلیفی و ضعف در برنامه‌ریزی را می‌دهند و امروز هم قرار نیست هزینه ناتمام بودن زیرساخت‌های دانشگاه را با آموزش مجازی پرداخت کنند.

اگر دانشگاه برای مدیریت شرایط آغاز یک نیمسال تحصیلی، پس از هفته‌ها بلاتکلیفی، تنها راه موجود را حذف آموزش حضوری می‌داند، باید درباره این شیوه مدیریت پاسخ روشن داده شود.

مدیریت یعنی حل مسئله، نه حذف صورت مسئله.
مدیریت یعنی برنامه‌ریزی، نه سرگردان نگه داشتن دانشجو تا آخرین روز.
مدیریت یعنی شنیدن، نه تصمیم‌گیری پشت درهای بسته و ابلاغ نتیجه به دانشجو.

اگر مسئولان دانشگاه توان فراهم کردن شرایط لازم برای اداره حضوری دانشگاه را ندارند، به‌جای انتقال هزینه این ناتوانی به دانشجو، باید مسئولیت آن را بپذیرند. مسئولیتی که با پاسخ‌های کلی و اطلاعیه‌های دقیقه‌نودی قابل پاک کردن نیست. و اگر واقعاً توان مدیریت این شرایط را ندارند، استعفا دادن از ادامه مدیریتی که از عهده آن برنمی‌آیند، شرافتمندانه‌تر از تحمیل تبعات آن به هزاران دانشجوست.

ما بارها گفتیم: دانشجو با آموزش مجازی مخالف است. امروز نیز موضع ما روشن‌تر از همیشه است. دانشگاه نمی‌تواند هفته‌ها دانشجو را در بلاتکلیفی نگه دارد، روزها پاسخ روشنی ندهد، مطالبات شورای صنفی را بشنود و نادیده بگیرد و در نهایت با یک تصمیم یک‌طرفه، مسئله را برای خودش تمام‌شده تلقی کند.

برای دانشگاه شاید این فقط یک مصوبه باشد؛ برای دانشجو، برنامه زندگی، هزینه رفت‌وآمد، اسکان، کیفیت آموزش و آینده تحصیلی اوست.

در شرایطی که دانشگاه‌های دیگر قزوین کلاس‌های خود را حضوری برگزار می‌کنند، سؤال جدی این است که دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، به‌عنوان دانشگاه مادر استان، هنوز چرا باید دانشجو را به دلیل «تکمیل زیرساخت‌های رفاهی» از آموزش حضوری محروم کند؟

چطور ممکن است دانشگاه‌های دیگر برای آغاز آموزش حضوری آماده باشند، اما دانشگاه مادر استان هنوز درگیر فراهم کردن ابتدایی‌ترین زیرساخت‌های لازم برای حضور دانشجو باشد؟

مشکل زیرساختی اگر وجود دارد، حاصل چیست؟
چه کسی باید پاسخ‌گوی آن باشد؟
و چرا باید دانشجو هزینه ضعف برنامه‌ریزی و مدیریت دانشگاه را با حذف آموزش حضوری پرداخت کند؟

از این لحظه، شورای صنفی مسئولیت خود را در قبال دانشجویان با جدیت بیشتری دنبال خواهد کرد و این تصمیم و روند منتهی به آن را از مسیرهای رسمی و قانونی در سطوح بالاتر پیگیری خواهد نمود. قرار نیست این بی‌توجهی با یک اطلاعیه تمام شود. قرار نیست صدای دانشجو شنیده نشود و شورا هم سکوت کند.

اگر قرار است تصمیم بگیرید، پاسخ‌گو هم باشید.

اگر قرار است مدیریت کنید، مدیریت کنید.

و اگر نمی‌توانید، مسئولیت را به کسی بسپارید که می‌تواند.

دانشجو دیگر قرار نیست هزینه بی‌برنامگی و تصمیمات یک‌طرفه را بپردازد.


#شورای_صنفی_دانشجویان

🆔@Shora_Senfi_Ikiu