باید منتظرت بمونم، باید ازت رد شم، باید فکر کنم اون چیزایی که بینمون بود برای تو هم به همون اندازه واقعی بود یا فقط برای من جدی شده بود؟ من برای کنار تو بودن حاضر بودم از خیلی چیزا بگذرم. هنوزم شاید باشم. ولی ادم باید بدونه برای چی اینکارو میکنه، نمیشه که تا ابد از خودت بزنی برای چیزی که نمیدونی وجود داره با نه.
من بیشتر از اینکه از نبودنت ناراحت باشم از بلاتکلیفیم ناراحتم، از اینکه هر بار گوشیو نگاه کنم و یه گوشه از ذهنم منتظر پیام از تو باشه ناراحتم. از اینکه یه اهنگ، یه خاطره، یه چیز کاملا بی ربط، می‌تونه منو پرت کنه وسط یکی از روزهایی که باهم داشتیم ناراحتم. از اینکه هنوز یچیزایی هست که دلم میخواد برات تعریف کنم ولی نمیدونم جایی برای شنیدنشون از طرف من داری یا نه، ناراحتم.