همواره بحران و دوران پسابحران به‌طور گریزناپذیری روان‌زخم‌ها و دردهای اجتماعی بسیاری در پی داشته. بر پایه تجربه زیسته‌مان، گمان می‌کنیم گذر زمان در تسکین این دردهای تحمیلی تاثیرگذار است. اما همچنان این پرسش در ذهن ما زنده است که: «تا کِی و تا چه اندازه؟». برای جامعه دانشجویی جوان و رنج‌دیده ما، که از سال‌های نخست زندگی خود با گونه‌های مختلف بحران روبه‌رو بوده است، این پرسش با گذر زمان رنگ می‌بازد؛ گویی زخم همواره آنجاست.
با همه این‌ها، ایران، به معنای آنچه ما را ایران می‌سازد، و به‌ویژه جامعه دانشجویی آن، پیوسته همچون نماد دیرینه این سرزمین، سرو، استوار بوده است. ما با وجود تمام ناملایمات و طوفان‌ها و سیل‌ها، همچنان ایستاده‌ایم. ما ادامه خواهیم داد و گام برخواهیم داشت. چراکه در برابر کرختی و پلیدی، بزرگ‌ترین مبارزه، پویایی است.
در پایان، ما، انجمن علمی مهندسی صنایع و سیستم‌ها، با نقل بخشی از نوشتار استاد گرانقدر، دکتر فرزاد دهقانیان، مهم‌ترین وظیفه خود در روزگار بحران و چه‌بسا پسابحران را یادآور و متعهد می‌شویم.
بنابراین شاید مهم‌ترین وظیفه ما در روزگار بحران این باشد که چیزی در خود بسازیم که هیچ جنگ، هیچ بحران و هیچ گذر زمانی نتواند آن را از ما بگیرد: ذهنی پرورش‌یافته، شخصیتی استوار و توانایی اندیشیدن مستقل. این‌ها آخرین قلمروهایی هستند که از دسترس حوادث بیرون مصون می‌مانند.
باشد که در پس این روزهای سخت، انسان‌هایی آگاه‌تر، استوارتر و توانمندتر باشیم.