چه میتوان گفت وقتی هنوز فریادِ داد خواهیِ عزیزانمان در گوش طنین‌انداز است؟ عزیزانی که هرچند سکوتِ تلخِ خنده هایشان مارا دچار اندوهی جان‌کاه کرد، اما فریادِ حق‌طلبی شان در گوش و مهرشان در کنجِ دل، چون ترانه ای بی‌پایان، زنده خواهد ماند.

در سنگینی این روز های دشوار، عزیزانی را از دست دادیم که نام و خاطرشان در پناهِ این دانشگاه، از گزند فراموشی مصون می‌ماند؛ چرا که هرجای این خانه، نشانی از حضور بی‌پایان آن‌هاست؛ حضوری که با مرگ فراموش نمیشود و با کین خاتمه نمی‌یابد.

حال زمان آن است که نگذاریم زمزمه آموزش مجازی، فریادِ حق‌خواهیِ عزیزانمان را در انزوا مدفون سازد. ما این تصمیم را سندی بر سلبِ مسئولیتِ دانشگاه در قبالِ حقوقِ دانشجویان قلمداد کرده و استمرار این بی‌تفاوتی را جایز نمی‌دانیم و از شما میخواهیم طنینِ مخالفت خود را به گوش دانشگاه برسانید.

جمعی از دانشجویان مهندسی برق دانشگاه تهران، بهمن ۱۴۰۴