2️⃣ آزمایش زندان استنفورد: کاوش در ظرفیت شر در همه ما

🔣آزمایش زندان استنفورد مطمئناً یکی از مشهورترین آزمایشات در تاریخ روان‌شناسی است. این آزمایش در سال 1971 توسط فیلیپ زیمباردو، استاد روان‌شناسی از دانشگاه استنفورد، با هدف بررسی علل رفتارهای توهین آمیز در زندانها انجام شد. زیمباردو 24 دانشجو را استخدام کرد، دستمزد سخاوتمندانه ای به آنها پرداخت و آنها را به دو گروه نگهبان و زندانی تقسیم کرد. علیرغم بررسی وضعیت روانی و سوابق کیفری، در عرض چند روز، برخی از نگهبانان رفتارهای سادیستی از خود نشان دادند و با اقداماتی مانند مصادره اموال و تحقیر با زندانیان بدرفتاری کردند. این آزمایش پس از شش روز به دلیل شرایط غیرانسانی و به لطف مداخله دوست زیمباردو، کریستینا ماسلاخ، متوقف شد. زیمباردو نتایج را این گونه‌ تفسیر کرد که که در شرایط نامناسب، هرکسی می‌تواند دست به اعمال بدخواهانه بزند. این اعتقاد او را بر آن داشت تا در سال 2004 در دفاع از یکی از نگهبانان زندان ابوغریب که متهم به شکنجه زندانیان بود، شهادت دهد. این نتیجه گیری به طور گسترده در روان‌شناسی عامه‌پسند پذیرفته شده‌است و نشان می‌دهد که شرایط خاص می تواند افراد خوب را مجبور به انجام اعمال مضر کند.

🔣اعتبار آزمایش زندان استنفورد به دلیل نقص‌های مختلف در سال های اخیر به طور فزآینده‌ای توسط روان‌شناسان مورد تردید قرار گرفته‌است. منتقدان استدلال می‌کنند که حجم نمونه محدود و روش‌شناسی ناقص آزمایش، تعمیم‌پذیری آن را محدود می‌کند. همچنین نگرانی‌های اخلاقی و مشکلات در تکرار، اعتبار آن را بیشتر تضعیف می‌کند. در نهایت، در حالی که این آزمایش تأثیر عوامل موقعیتی را بر رفتار برجسته می‌کند، ماهیت معیوب آن، نتایج گسترده‌تری را که از آن به دست می‌آید زیر سؤال می‌برد.


👈 با ما همراه باشید، فردا به دو #نظریه باقی مانده می‌پردازیم.
✈️@IDS_Psy
✈️@IDSchools