وقتی همه‌جا در آتش می‌سوخت، او وارد شد.

در ۷ اکتبر، عوز داویدیان ابعاد این حادثه را درک کرد، به جاده زد و بارها و بارها زیر آتش سنگین وارد محل برگزاری جشنواره شد تا بازماندگان را نجات دهد.

مکان به مکان، گروهی پس از گروهی از بازماندگان؛ او همچنان بازمی‌گشت، حتی زمانی که فهمید تروریست‌ها به سوی او تیراندازی می‌کنند.

این کشتار میان یهودیان، مسلمانان، مسیحیان، دروزها و بدوی‌ها تفاوتی قائل نشد. از نظر تروریست‌ها، همه هدف بودند.

۷ اکتبر یک چیز را ثابت کرد: تروریسم میان انسان‌ها تفاوتی قائل نمی‌شود.