خوشم برای میهنم، سپرده ام جان را
ز خون خویش آب میدهم درخت ایران را

شهید کار، شهید برای مردم خود بودن
دوباره جان تازه می دهد انسان را

برای من چو شربت است شهادت ای مردم
خوشم که می روم مسیر سبز نیاکان را

رفیق راه بود مرا کتاب رهنمای من
بروی دست من خوش است مقام قرآن را

بهشت از برای من، هزار در گشوده است
که ترک سازم این جهان، جهان زندان را

سلام عشق باد نثار روحت ای ابراهیم
که جان تازه داده ای تو جان ایمان را

برای خاک، برای رشد درختان و کاج ها
تو آبرو شدی تمام ابر ها و باران را