Ўғил 4-5 ёшларда:
”Менинг дадам энг зўр дадалар!”.
Ўғил 7-8 ёшларда: ”Катта бўлсам, дадамдақа бўламан”
Ўғил 10-11 ёшларда: ”Дадамдан хафа бўлдим”.
Ўғил 13-14 ёшларда: ”Дадам мени ёмон кўрадилар”.
Ўғил 18-19 ёшларда: ”Бўлди кетаман! Бунақа ота билан яшамайман!”.
Ўғил 22-23 ёшларда: ”Аралашаверадилар, аралашаверадилар,
бирор нарса қилиб бўладими ўзи?”.
Ўғил 25-26 ёшларда: ”Дадам мени ҳеч тушунмайдилар”.
Ўғил 30-32 ёшларда: ”Дадам ҳақларидаги гумонларимдан уялдим”
Ўғил 35-36 ёшларда: ”Дадамни тушунмаган эканман”.
Ўғил 40 ёшда: ”Дадамсиз мен ҳеч ким эмасман”.
Ўғил 42 ёшда: ”Буни мен учун дадамдан бошқаси қилмас эди”.
Ўғил 45 ёшда: ”Дадам тузалиб кетишлари учун жонимни ҳам берар эдим”.
Ўғил отаси вафот этган лаҳзада: ”Дада! Менда рози бўлинг, мен яхши ўғил бўла олмадим. Сиз дунёдаги энг яхши отасиз!”.
Ота вафотидан кейин ўтган илк тонгда ўғил: ”Сизни қайтариш учун бору йўғимни берар эдим. Энг азиз кишимдан айрилдим.
Сиз менга ҳамиша яхшиликни раво кўрар эдингиз, дадажон.....”.
📖 Telegram.me/IBRATLI - Ҳикоя ва ҳаётий воқеалар.
Post #80459
21.6K