🔰اصفهان چه به تئاتر ایران داد؟
بازخوانی نقش اصفهان در مسیر ترجمه ادبیات نمایشی ایران
🔸 داریوش مؤدبیان، فیلمنامهنویس و مترجم، با بازخوانی مسیر ترجمه و اقتباس در تئاتر ایران، از نقش میرزا حبیب اصفهانی در آغاز این جریان تا تجربه مکتب تئاتر اصفهان در بومیسازی نمایشنامههای خارجی سخن گفت و تأکید کرد: ترجمه نمایشنامه زمانی به آفرینش فرهنگی منجر میشود که مترجم علاوه بر زبان مبدأ و مقصد، زبان نمایش و اقتضائات جامعه خود را نیز بشناسد
🔸ترجمه عنصر شکنندهای است و هر کسی نباید صرفاً با دانستن یک زبان وارد ترجمه شود. گاهی مترجم در اثر اشتباه، نویسنده را به سمتی میبرد که اصلاً در متن اصلی وجود ندارد. ترجمه نمایشنامه از تخصصیترین انواع ترجمه است، چون مترجم فقط نباید زبان مبدأ و زبان مقصد را بداند؛ باید زبان نمایش را نیز بشناسد. این نکته بسیار مهم است.
🔸مترجم باید بتواند زبان شخصیتها را بشناسد و هر شخصیت زبان خودش را داشته باشد. در عین حال، این زبان باید برای مخاطب قابل فهم باشد. مترجم باید با زبانهای حاشیهای و جریانهای زبانی روز نیز آشنا باشد، اما نباید اجازه دهد این مسائل به ساختار اصلی اثر خلل وارد کند.
🔸اقتباس میتواند یکی از راههای مهم ارتباط دادن نمایشنامههای جهان با جامعه خودمان باشد. اگر متن خارجی را بدون توجه به زبان، فرهنگ و شرایط مخاطب اجرا کنیم، ممکن است بخشی از ظرفیت آن برای تماشاگر از بین برود.
🔸اما وقتی اثر را میشناسیم و بعد آن را به زبان و شرایط خودمان نزدیک میکنیم، امکان ارتباط بیشتر میشود. نمونههایی مانند تجربهای که در تئاتر اصفهان شکل گرفته، نشان میدهد که میتوان از متن خارجی استفاده کرد، اما در نهایت به اثری رسید که برای مخاطب خودمان معنا و کارکرد داشته باشد.
🔸اقتباس میتواند یکی از راههای مهم ارتباط دادن نمایشنامههای جهان با جامعه خودمان باشد. اگر متن خارجی را بدون توجه به زبان، فرهنگ و شرایط مخاطب اجرا کنیم، ممکن است بخشی از ظرفیت آن برای تماشاگر از بین برود.
🔸اما وقتی اثر را میشناسیم و بعد آن را به زبان و شرایط خودمان نزدیک میکنیم، امکان ارتباط بیشتر میشود. نمونههایی مانند تجربهای که در تئاتر اصفهان شکل گرفته، نشان میدهد که میتوان از متن خارجی استفاده کرد، اما در نهایت به اثری رسید که برای مخاطب خودمان معنا و کارکرد داشته باشد.
ibna.ir/x6JTr
@ibna_official
Post #32111
152
