سرو کاشمر یکی‌از‌اسطوره‌ای‌ترین نمادهای فرهنگی‌ایران است. این درخت بنا بر روایت‌های تاریخی و افسانه‌ای، به فرمان زرتشت‌و به‌دست او در شهر کاشمر کاشته شدوبعدها به نمادی از جاودانگی، ایستادگی و پیوند میان زمین و آسمان تبدیل شد.گفته می‌شود در زمان خلافت متوکل عباسی این درخت بریده شد؛ رویدادی که در حافظه تاریخی ایرانیان به‌عنوان ضربه‌ای به هویت‌و‌باورهای کهن ثبت شده است.
بته‌جقه(یا بته ترمه‌ای)ادامه تصویری و تزیینی همین مفهوم سرو است. این نقش که به شکل قطره‌ای خمیده و شعله‌گون دیده می‌شود،در واقع بازنمایی سرو خمیده در برابر باد تعبیر می‌شود؛سروی که می‌خمد اما نمی‌شکند.
جالب‌توجه اینکه این نقش از مرزهای ایران فراتر رفت و در دوره‌های مختلف تاریخی به هند و سپس اروپا راه یافت و در غرب با نام «پیزلی» شناخته شد؛ نامی برگرفته از شهر Paisley در اسکاتلند که محل تولید گسترده این طرح در قرن نوزدهم بود. با این‌حال، ریشه‌های نمادین آن همچنان به سنت‌های ایرانی بازمی‌گردد؛ درختی که از اسطوره‌تا‌هنر،حامل‌معنای پایداری‌و‌هویت‌بوده‌است.
#سرو #ایران
#انجمن_علمی_هنر_و_ادبیات_تطبیقی_ایران
@ialcsa
Post #348
768