📌 #دوشنبه_دارویی | کتامین

۱. مکانیسم اثر:
برخلاف اکثر داروهای بیهوشی که روی گیرنده‌های GABA اثر می‌گذارند، کتامین یک آنتاگونیست گیرنده NMDA است. این یعنی کتامین به جای سرکوب بی‌هدف، باعث ایجاد یک حالت به نام "بیهوشی جدایی‌گرا" (Dissociative Anesthesia) می‌شود؛ حالتی که در آن بیمار از محیط اطرافش جدا شده اما بازدهی رفتارهای دفاعی و تنفسی‌اش حفظ می‌شود.

۲. ویژگی‌های همودینامیک:
کتامین باعث تحریک سیستم سمپاتیک و افزایش ترشح کاتکولامین‌ها می‌شود. در نتیجه:
افزایش فشار خون (BP)
افزایش ضربان قلب (HR)
حفظ برون‌ده قلبی (CO)
(به همین دلیل برای بیمارانی که در شوک هیپوولمیک یا شوک سپتیک هستند، انتخاب بسیار ارزشمندی است).

۳. کاربردها:
القای بیهوشی در بیماران با شوک یا فشار خون پایین.
کنترل درد شدید (Analgesia) در بخش‌های درد و ICU.
استفاده در مدیریت راه هوایی سخت (بیمارانی که ریسک افت فشار دارند).

۴. عوارض و نکات مهم:
توهم و هذیان (Emergence Delirium): شایع‌ترین عارضه پس از بیداری است. برای پیشگیری، اغلب از بنزودیازپین‌ها (مثل میدازولام) به عنوان داروهای مکمل استفاده می‌شود.
افزایش ترشحات:کتامین می‌تواند ترشحات مجاری تنفسی را افزایش دهد (بنابراین مدیریت راه هوایی در این بیماران دقت بیشتری می‌طلبد).
افزایش فشار داخل جمجمه (ICP):در گذشته استفاده از آن در بیماران با آسیب مغزی ممنوع بود، اما مطالعات جدید نشان می‌دهند در مدیریت صحیح، خطر آن بسیار کمتر از تصور قبلی است.