با برخی از بچه ها که راجع به مهاجرت صحبت میکنم، در دنیای دیگه ای سیر میکنن کلا.

انگار دنبال دنیایی هستند که وجود خارجی نداره.

ببین… ما ایرانی‌ها وقتی پامون می‌رسه یه کشور غربی، واقعاً فکر نکنین دنیا برامون گل و بلبل می‌شه. اصلاً همچین خبرایی نیست. از همون لحظه‌ای که پاسپورتتو باز می‌کنن و می‌فهمن ایرانی‌ای، انگار یه برچسب تحریم و دردسر چسبوندن وسط پیشونیت.
حالا بیا حساب بانکی باز کن… بیا پول منتقل کن… بیا بیمه بگیر… بیا خونه پیدا کن… هر کاری بگی یه ماجرای جدا اما اعصاب‌خوردکن داره.

من خودم یه بار رفتم برای اجاره خونه. طرف داشت قرارداد رو چک می‌کرد، رسید به قسمت ملیت، یه نگاه کرد، پاشد جلوی چشمم قرارداد رو پاره کرد و گذاشت رفت. منم اون موقع زبانشونم بلد نبودم، فقط فهمیدم یه چیزی گفت «ایرانی… طالب…» و از این حرفا. همون‌جا قفل کردم. یه لحظه حس کردم وسط یه فیلمی‌ام که نقش من توش «آدمِ مزاحمه».

بعد شما فکر می‌کنید وقتی مهاجرت می‌کنید، همون اولش میان فرش قرمز می‌ندازن زیر پاتون و می‌گن: «وای بالاخره اومدی، کشورمون بی‌تو هیچی نبود!» نه عزیزم، از این خبرا نیست. شما اونجا دقیقاً از لحظهٔ صفرِ صفر شروع می‌کنی. توی دانشگاه هم استاد نگاهت نمی‌کنه ببینه تازه رسیدی، غریب هستی، چیزی نمی‌دونی. می‌گه:
«این پروژه تا آخر هفته باید آماده باشه.»
یعنی چی؟
یعنی همین که گفتم؛ باید آماده باشه، تموم شد رفت. نه بهونه، نه دیر کردی، نه اینترنت نداشتم، نه نمی‌دونستم.

اونجا شبیه اینه که یه نوزاد باشی، تازه به دنیا اومده. ولی با یه فرق بزرگ: اون نوزاد دور و برش آدم هست دستشو بگیره، ولی تو… تنهایی. خودتی و خودت. هر اشتباهی هم بکنی، خودت باید جمعش کنی.

این تصویرهای رویایی که می‌سازید از مهاجرت اینکه اون‌ور منتظرن شما برسین و همه‌چی گل‌و‌بلبل می‌شه واقعاً آدمو می‌ترسونه. میری درس می‌خونی، جون می‌کنی، دلت تنگ می‌شه، کم‌کم مسیرتو پیدا می‌کنی و رشد میکنی و پیشرفت میکنی.
واقعیتیه که قشنگی‌هاش هست، سختیاش هم هست.

حقیقتا شرمم میاد به خاطر دو تا قرارداد بیشتر بیام اینجا و فقط قشنگی هاشو بگم..

اون آزادی که از مهاجرت دنبالشین، هست! اما اون اولش نه!
مهاجرت چالش هایی داره که باید درک و فهمیده بشن تا بتونید با شناخت مسیر، رشد و توسعه پیدا کنید.

آرزوی موفقیت

♥️