درس منفی که ایرانی‌ها از چینی‌ها یاد گرفتند

راستش بعضی وقتا آدم می‌مونه بخنده یا گریه کنه…
ما همیشه می‌گیم چین اینترنت رو بسته، مردمش تو دنیای خودشونن، استاداش ایمیل خارجی رو باز نمی‌کنن و جواب نمی‌دن.
خب این واقعیته — اونجا نصف اینترنت فیلتره، Gmail و Outlook یا باز نمیشن یا درست باز نمی‌شن، و استادا بیشتر با اپ‌های داخلی مثل QQ در تماسن که فقط با آی‌پی چین کار می‌کنن.

اما دردناک اینه که ما دقیقاً از همون بخش اشتباه ماجرا تقلید کردیم! 😐

چند ماهیه که یه اتفاق عجیب تو ایران افتاده:
بعضی از دانشگاه‌های ایرانی، آی‌پی سرورهای ایمیل خودشون رو محدود کردن.
نتیجه‌اش؟
ایمیل‌هایی که از دانشگاه‌های خارجی میاد، اصلاً به مقصد نمی‌رسه.

حالا تصور کن یه دانشگاه خارجی برای بررسی پذیرش یه دانشجو، به استاد ایرانی ایمیل می‌زنه تا ریکامندیشن یا معرفی‌نامه‌اش رو تأیید کنه.
اما اون ایمیل به استاد نمی‌رسه!
دانشگاه خارجی هم وقتی چند روز منتظر میمونه، یا حتی چند بار ایمیل می‌فرسته و پاسخی نمی‌گیره، چی فکر می‌کنه؟
فکر می‌کنه دانشجو آدرس ایمیل استاد رو جعلی نوشته 😔
نتیجه؟ همون‌طور که حدس زدی — رد می‌کنن (Reject).

دانشجوی بی‌نوا هم نه خبر داره ایمیل برگشته، نه استادش فهمیده کسی از خارج براش ایمیل زده.
یعنی یه تصمیم اشتباه تو سطح فنی و فیلترینگ، مستقیماً داره آینده‌ی علمی آدم‌ها رو نابود می‌کنه.

بعد دیگه شم
اون‌ور دنیا، یه دانشجوی خارجی داره ایمیل می‌زنه به یه استاد ایرانی و فکر می‌کنه طرف جوابش رو نداده، در حالی‌که ایمیلش اصلاً در ایران دریافت نشده!


به‌جای اینکه از تجربه‌ های مثبت چین یاد بگیریم چطور باید درها رو بازتر کنیم،
داریم دیوارهامون رو بلندتر می‌کنیم.

همیشه باید بگردیم ببینیم کجا یه سیاست اشتباه هست همونو کپی کنیم..
چرا از کشاورزی چین کپی نمیگیریم که نقش نیروی انسانی رسیده زیر ۳ درصد و یه دستگاه متصل به هوش مصنوعی روزانه تا صدهکتار میتونه برنج کشت کنه؟
چرا از صنعت راه سازی و پل سازی چین الهام نمیگیریم که بزرگترین و بلندترین پل های دنیا رو دارن بدون کوچکترین خطایی؟
چرا از صنعت حمل و نقل و انرژی های پاک چین و…

فقط فیلترینگش خوبه؟

و مثل همیشه، ضررش نه برای اوناییه که تصمیم می‌گیرن،
بلکه برای همون دانشجوییه که با هزار امید یه ایمیل ساده زده بود…