در این مدل، واکنش‌ها دو محور اصلی دارند:

محور عمودی: دیدگاه نسبت به استرس: از «استرس به مثابه تهدید» ( پایین) تا «استرس به مثابه فرصت» ( بالا).

محور افقی: نوع پاسخ‌دهی: از «پاسخ‌دهی متین و آرام» (Composed) که با کنترل و درنگ همراه هست،

تا «پاسخ‌دهی پویا و فعال» (Dynamic) که با سرعت و اقدام همراه هست.

💢و حالا شش شخصیت رهبر کسب و کار بر اساس این دو بعد:

🎖دسته «فرصت‌نگرها»: کسانی که استرس را فرصت می‌بینند):

۱.۱ فانوسهای دریایی: در طوفان استرس، نماد آرامش و شفافیتند و به تیم خود ثبات می دهند (ترکیب فرصت‌نگری و پاسخ‌دهی متین).

۱.۲ کیمیاگران: فشار را به سوختی برای رشد و خلاقیت تبدیل می‌کنند (ترکیب فرصت‌نگری و تعادل در پاسخ‌دهی).

۱.۳: آتش نشانان:
عاشق فضای پرچالشند و مستقیماً به دلِ بحران می‌زنند (ترکیب فرصت‌نگری و پاسخ‌دهی پویا).

🎖ب) دسته «تهدید‌نگرها» (کسانی که استرس را تهدید می‌بینند):

۲.۱: رواقی ها:
در مواجهه با فشار، به منطق سرد، نظم و خویشتن‌داری متوسل می‌شوند تا موقعیت را کنترل کنند (ترکیب تهدید‌نگری و پاسخ‌دهی متین).

۲.۲ دیپلماتها:
در استرس، تمرکزشان بر کاهش تنش‌های بین‌فردی، جلب اعتماد و بسیج کردن افراد است (ترکیب تهدید‌نگری و تعادل در پاسخ‌دهی).

۲.۳: نگهدارندگان:
تلاش دارند با ساختاردهی دقیق، برنامه‌ریزی و تمرکز بالا، فشار را در یک چارچوب محکم مهار کنند (ترکیب تهدید‌نگری و پاسخ‌دهی پویا).

راستش در بین مدیرانی که میشناسم همه این تایپها هست.
هیچ‌کدام از این الگوها ذاتاً «غلط» نیستند و درست هم نیستند.
شرایط و منابع و محدودیتها و البته نوع صنعت تعیین کننده هست.

هدف اصلی این است که رهبر کسب و کار و سازمان ابتدا متوجه شود در شرایط بحرانی به کدام سبک تمایل دارد، و سپس بسنجد که آیا این سبک در موقعیت فعلی، بهترین واکنش ممکن است یا خیر؟



لینک مقاله:
https://hbr.org/2026/07/6-ways-leaders-harness-stress

راهیرا؛ سازمان معناگرا (کانال شخصی دکتر فاطمه قیطرانی)
#از_انتقال_تجربه_به_خلق_معنا

https://t.me/Hrbasedorg