مسیر توسعه فردی و حرفه ای، مسیری پر پیچ و خم است و بدون انتها.
باید سالک و رهرو آهسته و پیوسته بود.

اما نباید دچار این سوگیری شناختی که گمان ‌کنیم برای پیشرفت باید فهرست بلندی از عادت‌ها، مهارت‌ها و دانش‌ها را یکجا تغییر دهیم شویم.

حقیقت این است که آنچه ما را عمیقاً از پا گذاشتن در این مسیر باز میدارد، نه کمی تلاش، که وجود چند معیار منفی حیاتی
یا Critical Few Negative Underpinnings است
که بیشترین نقش را در تخریب مستمر رشد فردی مان ایجاد کرده و ناامید و کم
انگیزه می کند:

1. خودتحقیرگری: باور پنهان که ارزش ما در گرو فداکاری بی‌پایان برای دیگران است و هر توجه به نیازهای خود، خودخواهی است؛

2. ترس از طرد پنهان: که ما را وادار می‌کند پیش از آن که دیگران از ما فاصله بگیرند، خودمان به این بهانه از رشد خودمان فاصله بگیریم.

3. کمال‌گرایی مقایسه‌ای: یعنی هرگز احساس بسندگی نکردن، نه به دلیل استانداردهای درونی، بلکه به خاطر اندازه‌گیری مداوم خود در برابر موفقیت دیگران.

تا زمانی که این سه ریشه در لایه‌های ناخودآگاه بمانند، تلاش برای خودسازی و «توسعه فردی» مثل آبیاری گیاه در خاک شور است.