«یک میلیون امضا» و مسئله‌ی زنانی که از روایت کمپین جا ماندند/ سمیره حنائی
📡📡📡📡📡– در روایت رایج از جنبش #زنان ایران، بارها از «زنان» سخن گفته‌ایم، اما کم‌تر پرسیده‌ایم این «زنان» دقیقاً چه کسانی‌اند. آیا مطالبه‌ای که بیش‌تر دیده می‌شود، الزاماً مطالبه‌ای است که زنان بسیاری با آن درگیرند؟ یا ممکن است آن‌چه در رسانه‌ها، دانشگاه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و نهادهای مدنی بیش‌تر شنیده می‌شود، صدای زنانی باشد که بیش از دیگران امکان دیده‌شدن دارند؟ میان «داشتن یک مسئله»، «توانایی بیان آن»، «دسترسی به تریبون» و «تبدیل شدن آن به روایت مسلط» فاصله وجود دارد. ممکن است زنی مسئله‌ای را تجربه کند، اما آن را با زبان فمینیستی تعریف نکند. ممکن است سال‌ها در یک روستا، محله‌ای محروم یا منطقه‌ای دور از مرکز برای امنیت، معیشت، آموزش دختران، خشونت، ازدواج یا کار تلاش کند، اما فعالیتش هیچ‌گاه در روایت رسمی از «کنشگری زنان» ثبت نشود. در مقابل، ممکن است مطالبه‌ی گروهی کوچک‌تر، به دلیل برخورداری از شبکه‌ی رسانه‌ای، دانشگاهی، مدنی یا ارتباطی گسترده‌تر، بیش از دیگر مطالبات دیده شود و به‌تدریج به‌عنوان «مطالبه‌ی زنان» تثبیت شود. بنابراین پرسش فقط این نیست که چه کسی حرف می‌زند؛ بلکه این است که چه کسی امکان دارد حرفش به نمایندگی از دیگران شنیده شود؟
ادامه مطلب
ادامه مطلب در وبسایت خط صلح
#ماهنامه_خط_صلح #سمیره_حنائی #خط_صلح
↘️
@hranews_bot تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑
Post #116263
988
