از یک میلیون امضا تا زن، زندگی، آزادی؛ پیوست یا گسست؟/ هرمینه هورداد

📡📡📡📡📡– وقتی امروز از جنبش «زن، زندگی، آزادی» سخن می‌گوییم، وسوسه‌ای جدی وجود دارد که همه‌چیز را از شهریور ۱۴۰۱ آغاز کنیم؛ گویی با مرگ مهسا (ژینا) امینی ناگهان مسئله‌ی زن، آزادی و بدن در جامعه‌ی ایران متولد شد. اما حافظه‌ی جنبش زنان چیز دیگری می‌گوید. پشت آن شعار، پشت آن خیابان و پشت آن زنانی که روسری از سر برداشتند، چند دهه تجربه، شکست، عقب‌نشینی، بازسازی، سکوت، مقاومت و دوباره برخاستن وجود دارد.

کتاب «گذر عاشقانه‌ی عمر»، نوشته‌ی «خدیجه مقدم»، از این منظر، فقط خاطرات شخصی یک فعال اجتماعی نیست؛ روایتی از نسلی است که انقلاب را دید، مصادره و دگرگونی آن را تجربه کرد، دهه‌ی سیاه و سرکوبگر شصت را پشت سر گذاشت و در شرایطی که بسیاری از تشکل‌ها و صداهای مستقل از میان رفته بودند، تلاش کرد دوباره خود را پیدا کند. زنانی که در دهه‌های بعد به فعالیت اجتماعی و مدنی بازگشتند، از صفر شروع نکردند؛ اما جامعه‌ای که به آن بازگشتند نیز همان جامعه‌ی پیش از انقلاب نبود. آن‌ها باید در دل محدودیت، زبان تازه‌ای برای کنشگری پیدا می‌کردند.

دهه‌ی شصت برای بخش بزرگی از فعالان #زن فقط یک دوره‌ی تاریخی نیست؛ تجربه‌ای است که بر زبان و رفتار سیاسی نسل‌های بعدی نیز اثر گذاشت. بسیاری از زنان فعال مجبور شدند از سیاست رسمی فاصله بگیرند، به فعالیت‌های اجتماعی، محیط زیست، آموزش، محله، خانواده، صلح و توانمندسازی زنان روی بیاورند و در همان فضاهای محدود، دوباره شبکه بسازند. این بازگشت آرام به جامعه‌ی مدنی، بعدها زمینه‌ی شکل‌گیری حرکت‌هایی شد که دیگر نمی‌توان آن‌ها را صرفاً در قالب فعالیت فردی توضیح داد.

ادامه مطلب

ادامه و لینک به مطلب در وبسایت خط صلح

#هرمینه_هورداد

↘️
@hranews_bot تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑