بر اساسِ روایت کتاب مقدس، داوود نوجوانی چوپان بود که با قُلاب‌سنگ و سنگ، جالوت را شکست داد و سپس سرِ او را از بدن جدا کرد. در این مجسمه داوود با شمشیری بزرگ در دست و پای خود بر سرِ بُریده‌ی جالوت ایستاده است. کلاهی لبه‌پهن و تاجی از برگ بر سرِ داوود در کنار کلاه‌خود جنگی و ریشِ انبوهِ جالوت تضادی آشکار میان دو شخصیت ایجاد می‌کند.
دوناتِلو خالقِ این مجسمه برخلاف بسیاری از هنرمندان که قهرمانان را نیرومند و عضلانی نشان می‌دادند داوود را جوانی ظریف و باریک‌اندام با حالتی آرام به تصویر کشیده است، بدن او با انتقال وزن به یک پا حالتی طبیعی دارد که در هُنر "کنتراپوستو" (Contrapposto) نامیده می‌شود و ریشه در مجسمه‌سازی یونان باستان دارد (کنتراپوستو یا کج‌ایستایی یا ایستادگی نامتقارن یک تکنیکِ مهم در مجسمه‌سازی است که به شکل انداختن وزنِ مجسمه بر روی یک پا ساخته می‌شود، این تکنیک به مجسمه‌ها حالتی پویا و طبیعی می‌بخشد و به آن‌ها زندگی و حرکت القا می‌کند.)
نگاهِ رو به پایینِ داوود و حالت آرامِ چهره‌اش در برابر خشونتِ نبردی که پشت سر گذاشته حالتی تأمل‌برانگیز ایجاد می‌کند، شمشیر بزرگ در دست او نیز بر این نکته تأکید دارد که پیروزی‌اش نه حاصل قدرت جسمانی بلکه نتیجه‌ی شجاعت، هوشمندی و یاری الهی بوده است.
یکی از ویژگی‌های مهم این اثر برهنگی بدن داوود است که با الهام از هُنرِ یونان و رومِ باستان و احیای پیکره‌ی برهنه‌ی مستقلِ مردانه در دوران رنسانس ارتباط دارد. این مجسمه به سفارش "کوزیمو دِ مِدیچی" (Cosimo de' Medici) از چهره‌های بانفوذ در فلورانس در آن زمان ساخته شده است. داستانِ داوود و جالوت علاوه بر معنای آیینی می‌تواند نمادی از پیروزی یک قدرت کوچک بر دشمنی نیرومندتر باشد و با هویت سیاسی فلورانس نیز ارتباط پیدا کند، این اثر از شاهکارهای رنسانسِ آغازین است که در آن زیبایی‌شناسی هُنرِ باستان، روایتی آیینی و توجه به پیکر انسان در قالبی تازه به هم پیوند خورده‌اند.

#مجسمه‌سازی
#هنرتجسمی
@Honarrvareh