کاری از کانون هنر های تجسمی دانشگاه علم و صنعت ایران🖌️⚙️


بیش از دو هزار و پانصد سال پیش زیر آفتاب این سرزمین تمدنی شکل گرفت به نام ایران
سرزمینی که هویت خود را نه فقط در مرز ها
بلکه در شعر، اندیشه و هنر مردمانش پیدا کرد.
از سروهای که نشانه آزادگی و ایستادگی بودند
تا نیلوفر هایی که شکوفایی در سختی را روایت می‌کردند.
و سیمرغی که قرن ها نماد امید ماند.
هر نقش زبانی بود برای روایت روح این سرزمین.
ایرانیان داستان خود را
بر سنگ‌ها حک کردند،
در نقش‌برجسته‌ها و کتیبه‌ها نوشتند،
و در شعر و ادبیات، نسل به نسل زنده نگه داشتند؛
روایتی از مردمانی که آموختند
حتی در سخت‌ترین روزگار نیز، ریشه‌هایشان را فراموش نکنند.

قرن‌ها گذشت،
اما این تمدن هنوز در نقش‌ها، در واژه‌ها،
در هنر، در طبیعت و در دستان کسانی که خلق می‌کنند نفس می‌کشد.

و این داستان همچنان ادامه خواهد داشت؛
چرا که تا زمانی که حتی یک ایرانی زنده باشد،
چراغ این تمدن خاموش نخواهد شد.