چو ایران نباشد تنِ من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

۲۵ اردیبهشت، روزِ نکوداشتِ «فردوسی» خجسته باد.
آن یگانه گوهرِ پارسی‌گهر؛ آن «توسّی» که نه تنها کیانِ ایران را، که جانِ ایران را در شاهنامه‌ی جاودانه اش پاس داشت.
روزِ آن‌کس که در گردونِ زمانه، «پارسیِ دری» را از میانِ غبارِ فراموشی بیرون کشید و به تاجِ جانِ ما نشاند؛
مینو و مینوآفریدگان اگر زبانِ سخن می‌داشتند، از جنسِ سخنانِ فردوسی می‌بود.
سخنانی که آمیخته به بویِ خاکِ میهن و سرشته با آیینِ خرد است .
آن دادآورِ سخن، آن نگهبانِ نامِ ایران ؛ به روانش درود، به قلمش درود؛ به همان رنجی که به سالِ دراز برد و به «پارسی» جان داد .

🌐روابط عمومی انجمن علمی تاریخ دانشگاه اصفهان

https://t.me/Historyui2