خنده می‌زد کاتب تقدیر بر تدبیر من!
اشک می‌آمد به استقبال ما وقت وداع
سخت می‌لرزید در چشمان او تصویر من
شرم اگر مانع نمی‌شد، بیشتر می‌دیدمش
بگذرند ای کاش چشمان من از تقصیر من
با سخن‌چینی مرا از چشم او انداختند
ساده‌لوحان غافلند از آه پر تأثیر من
مُصحفی هستم میان مکتب کج‌فهم‌ها
هرچه می‌خواهند می‌گویند در تفسیر من
هیچ ابری موجب خاموشی خورشید نیست
روسیاه است آن که کوشیده‌ست در تحقیر من
#حسین_دهلوی