درگذشت غم‌انگیز و ناباورانهٔ محمدطاهای عزیز، دل و جان همهٔ دوست‌دارانش را در اندوهی ژرف فروبرد. اما به تأثیر روح پاک و آسمانی او، این فقدان، اتفاقات زیبا و باشکوهی رقم زد؛ شاه‌بیت آن، ایثار بزرگ و فداکاری ستودنی خانوادهٔ نجیب و وارسته‌اش در اهدای اعضای پیکر او بود. او رفت، اما رفتنش مایهٔ ماندن‌ها شد؛ مایهٔ تداوم زندگی دیگران. و چه شایسته بود این گذشت، در ایامی که فداکاری‌های عاشوراییان بار دیگر در دل‌ها زنده می‌شد.

او رفت اما محبت او، دل‌های بسیاری را ـ از میان دانش‌آموزان، اولیا، دبیران و مشاورانش ـ به هم نزدیک‌تر کرد. همه گرد هم آمدند، دل به آسمان سپردند، دست‌ها به دعا بلند شد، سوره‌ها زمزمه شد، اشک‌ها بر گونه‌ها لغزید، قلب‌ها رقیق و زلال شد.

اکنون، در سومین روز از خاک‌سپاری آن عزیز سفرکرده، فاتحه‌ای می‌خوانیم برای آرامش روح پاکش، و صلابت و گذشت خانواده‌اش را سرمشق خویش قرار می‌دهیم. همچنین، خاضعانه، قدردان مهر مادرانهٔ مادران دانش‌آموزانمان هستیم که با عشقی از ژرفای جان، همراه دوستان محمدطاها، نیت چهار ختم قرآن کرده‌اند تا روح پاک او با قرائت کلام الهی غرق در رحمت و مغفرت الهی گردد. ان‌شاءالله