از همان زمان، حنظله از روزنامه‌ها فراتر رفت؛ راهش را به دیوارنگاری‌های شهری، پوسترها، هنر خیابانی و سینه معترضان در سراسر جهان باز کرد تا امضای بصریِ یک حقیقت باشد.
او دست‌هایش را از پشت بست تا نشانه‌ای باشد از ردِ تمام وعده‌های پوچ و سازش‌های بی‌نتیجه؛ و پشت به جهان ایستاد، چون معتقد بود جهان چشم‌هایش را بر واقعیت بسته است.

خالقش درباره او گفته بود: «من در ۱۰ سالگی آواره شدم و حنظله هم در ۱۰ سالگی ثبت شد. او هرگز بزرگ نمی‌شود، چون زمان برای او در روزِ آوارگی ایستاده است... او قطب‌نمایی است که همیشه مسیرِ خانه را نشان می‌دهد.»🇵🇸

حنظله چهره‌اش را نشان نخواهد داد، مگر روزی که به خانه بازگردد؛ او یادآورِ کودکی‌هایِ به‌سرقت‌رفته و وجدانِ بیدارِ ملتی است که هرگز تسلیم نمی‌شود.

#طوفان_الاقصی

هیأت رهروان شهدا دانشگاه امیرکبیر | @heiataut