استیون هاوکینگ: آنگاه که مشغول کندوکاو کهکشان هستیم احتمال این که با گونه ی بیگانه ای از حیات روبرو شویم چقدر است؟ هرگاه آنچه درباره ی مقیاس زمانی پیدایش حیات بر روی زمین گفتیم درست باشد میبایست ستارگان بسیاری باشند که روی سیاراتشان حیات هست. تعدادی از این منظومه های ستاره ای می توانسته اند پنج میلیارد سال قبل از زمین تشکیل شده باشند و اگر چنین است، پس چرا کهکشان مالامال از گونه های مکانیکی یا زیست شناختی حیات خود تکثیر نیست؟ چرا تاکنون گونه های حیات بیگانه زمین را ملاقات نکرده یا حتی به تصرف در نیاورده اند؟ بشقاب پرنده هایی را در نظر نمیگیرم که با موجوداتی فضایی آمده باشند چون فکر میکنم که دیدار آنها از زمین بسیار مشهود و احتمالا ناخوشایند خواهد بود.پس چرا حیات بیگانه به ما سر نزده است؟ شاید احتمال پیدایش خود به خودی حیات آن قدر ناچیز است که در میان سیارات کهکشان - یا جهان قابل مشاهده تنها سیاره ی زمین باشد که در آن حیات رخ داده است. امکان دیگر این است که هر چند ممکن است شکل گیری سامانه های خود تکثیر، چون یاخته ها، محتمل بوده باشد، اما بیشتر این گونه های حیاتی به گونه های هوشمندی تکامل نیافته اند. ما فکر میکنیم حیات هوشمند پیامد اجتناب ناپذیر تکامل است، ولی اگر چنین نباشد، چه میشود؟ اصل انسان مداری به ما هشدار می دهد که درباره ی چنین استدلال هایی محتاط عمل کنیم. به احتمال زیاد، تکامل فرایندی کاتوره ای است و هوشمند شدن یکی از بی شمار پیامدهای مجاز آن است. حتی آشکار نیست که هوشمندی دوام طولانی مدت داشته باشد. اگر اعمال ما همه ی گونه های حیاتی به جز باکتریها و سایر ارگانیسم های تک یاخته ای را نابود کند چه بسا این گونه ها به بقای خود ادامه دهند زمان بندی تکامل را که مطالعه میکنیم و میبینیم زمانی بس طولانی کشیده تا تک یاخته ها به موجودات چند یاخته ای تبدیل شوند که برای پیدایش هوش ضروری هستند، به این نتیجه می رسیم که شاید هوشمندی یکی از ویژگیهای نامحتمل شکل گیری حیات است. این مدت زمان کسر بزرگی از کل زمانی است که خورشید تا نابودی اش دارد و از این رو با این فرضیه سازگار است که احتمال هوشمند شدن حیات ناچیز است.

استیون هاوکینگ ـ پاسخ های کوتاه به پرسش های اساسی

کانال آثار پرفسور استیون هاوکینگ 🔻
🌈 @hawking_ir