یکی از مسائل قابل تاملی که این بخش داشت در رابطه با دو مکتب مختلف شیعه بود.
مکتب اَخباری ها و اصولی ها.
مکتب اخباری ها به مفهوم اجتهاد و مرجعیت و این داستان های مرجع تقلید اعتقاد نداشتن.
ولی اصولی ها به این اعتقاد داشتن.
به زبان دیگه خیلی ساده تر اخباری ها یک فضای محفل مانند برای بحث و مباحثه و هر گونه ایجاد تغییری نداشتن.
ولی اصولی ها داشتن.
یک محیط و طرز فکری که بهشون اجازه میداد با تغییرات تغییر کنن و این یعنی استمرار بقا.
باز هم به معنای خیلی عامیانه کلاه شرعی میذاشتن سر هر کاری و این امکان براشون م جود بود که با دین توجیه کنن.
این دو تا امکان بهشون داد.
یکی همین مسئله ی استمرار بود؛ و اونیکی اختیار بسیار بی قاعده و عظیم برای هر نوع اقدامی. مثال بارزش هم فتوا های علمای مختلف در طول تاریخ ایران هست که همیشه موجه هر چیزی رو تونسته که تغییر بده.
انقلاب شروع کنه و انقلاب تموم کنه.
از بحث حد و حدود بی حدود این اختیار و عواقب خطرناکش میگذریم چون تا صبح باید صحبت کرد.