به سرم زد که هوایی بشوم غم نگذاشت
خواستم پر بکشم بارش نم‌نم نگذاشت
نوبهار تو مرا دید و گذشت از من و رفت
روی گلبرگ لبم بوسه‌ی شبنم نگذاشت
آرزو داشتم از خنده‌ی گل بنویسم
غرق در باد خزان، غصه‌ی عالم نگذاشت
دلخوش باغ بهشتت شده بودم حوا
خواستم سیب بچینم ولی آدم نگذاشت
جبرئیلی شدم و دغدغه‌ام پاکی بود
حیف در معبدی از وسوسه، مریم نگذاشت
مریم لب‌رطب  شانه به زیتون‌ زده‌ای
که تو بودی و به جز آه دمادم نگذاشت
خواستم عشق تو را وصف نمایم به بهشت
شعله ور شد دلم و سوز جهنم نگذاشت
رفت شهراد از این شهر و نکردی یادش
او که تا بود برایت به وفا کم نگذاشت.
-شهراد میدری.